Aceleyle koşuşturduğu kaldırımların üzerinde günlük işlerini planlıyordu zihninde. Arkadaşı Hüseyin’i gördü ve el salladı. Ama Hüseyin koşar adım ilk sokaktan sola döndü. Kendisini görmedi bile. “ Allah Allah. İnsan bir selam verir yahu. Bizim de acelemiz var ama uyumuyoruz ayakta” diye sızlandı. İçi sıkılmıştı, arkadaşının kendini fark edememesine.

Hızlı adımlarla yürürken, evraklarının bir kısmını evde unuttuğunu fark etti birden. Hüseyin aklından çıkıverdi aynı hızla, şimdi kendi derdine düşmüştü.“Niye unutkan oldum bu kadar”, diye bir yandan hayıflanıyor, bir yandan da suçu işlerinin yoğunluğuna, bütün yükün kendi omuzlarına bırakıldığına ve bunların altında ezildiği sonucuna yüklüyordu. Ne zaman her şey yoluna girecek ve ne vakit bu dalgınlığından sıyrılacaktı acaba? Fazladan vitamin desteği mi alsaydı hafızasını güçlendirmek için? Yoksa, işlerini rayına sokmak için bir yardımcı eleman isteğinde mi bulunsaydı müdürüne? Amma da zordu hayat… Bir de eve geri dönmek zorunda kalışıyla mesai saatini geciktirmiş olması eklendi sorunlar zincirine. Yine ezilip büzülecekti amirlerinin karşısında. “ off off…” çekti derinden.

         Koşarak çıktı merdivenleri, anahtarı hızla çevirdi, çalışma odasına doğru yöneldi. Evrakları masanın üzerine koymuş ve kimse dokunmasın diye de annesini tembihlemişti sıkı sıkı. Ama yerinde yoktu işte. Soğuk terler dökmeye başlamıştı ki, annesinin sesini işitti içerden.

- Oğlum, nedir bu telaşın?

- Telaşım da haklıyım galiba anne, sana tembihlediğim evraklar nerede? Bugün onları teslim etmemin ne kadar önemli olduğunu söylemiştim ya sana. Annesinin yüzünde beliren acımayla karışık gülümseme ise iyice kızdırmıştı onu.

- Oğlum, dedi yumuşak sesiyle. Akşam müdürün seni arayınca sen de Hüseyin’i arayıp, evrakları ona teslim etmiştin ya. Bugün için seni şehir dışında başka bir toplantıya göndereceğini de söylemiştin. Ama bakıyorum da sen çoktan yolculuğa çıkmışsın.

- Ahh anne ahh. Doğru, doğru da son dediğinden hiçbir şey anlamadım. Buradayım ya işte. Ne yolculuğu?

- Burada gibi görünüyorsun da oğlum. Gövden burada, ya içinde ki? Sen nerelerdesin? Hep şikayetlendiğin dalgınlığının nedeni de bu işte. Kendinde, gövdende durmuyorsun ki, sürekli geziyorsun dışarılarda. Önüne baksan, baktığını da göreceksin. Zihnin da rahat olacak, işlerini de yoluna koyacaksın. Sabah size camdan bakıyordum. Sana Hüseyin selam verdi ama duymadın bile, o kadar dalmıştın ki . Sonra sen ona el salladın ama o seni görmeyecek kadar uzağındaydı artık. Çocukcağız senin evraklarını yetiştirmenin telaşındaydı gördüğüm kadarıyla. Şimdi acı gülümseme kendisinin yüzünde belirivermişti. Kendinde olmayışının suçunu başkalarına yüklemekten sıkılıyordu içi. İçini sıkan Hüseyin’in onu görmeyişi değildi. Esas canını acıtan kendini göremeyişi, kendi gövdesinde duramayışıydı. Baktığını görememesinin nedeni kendi gövde evinin dışına gezintiye çıkıp, yolculuk yapmasıydı.

- Anladım galiba anne, ne demek istediğini. Teşekkür ederim.. Şimdi daha fazla gecikmeden yola çıkayım artık. Haydi Allahaısmarladık…
 

                                                                                     Özden Sayın