“Dışkapı Sigorta Hastanesine, tahlil sonuçlarımı almak için gittiğimde, işim bitip eve gelirken, hastanenin karşısında ki durakta üç kişi dikkatimi çekti. Durumları ve hallerinden şehirli olmadıkları belliydi. Yaşlı bir teyze elinde kağıtlarla, yanında genç bir hanım ve sırtında yaşlı babasıyla otobüs bekliyorlardı.

Ellerindeki kağıtlardan, hastaneden çıkıp başka bir yere sevk olduklarını tahmin ettim. Bu halde başka bir yere gitmeleri çok zor olacaktı. Yüzlerinde ki çaresizlik ifadesi yardıma ihtiyaçları olduğunu anlatıyordu. 

Hiç düşünmeden direk yanlarına gittim. Kendilerine, etlik hastanesine, tahlillerimi götürdüğümü, isterlerse birlikte gidebileceğimizi söyledim.

Tabii, hemen evet demediler. Ama ısrarlı talebim sonunda kabul ettiler. Hemen bir taksi çevirip birlikte hastaneye gittik.

Benim de işim varmış gibi hareket edip onlar insanların arasına girdikten sonra geri döndüm.

Daha sonra inanılmaz bir huzur ve mutluluk içimi kapladı. Bunun nedeni yalnızca başkasına yardım etmek mi? Yada, gerekliyi görmemiydi!

Yapılan bu davranış bize insan olmanın güzelliğini yaşatmıştı. Elbette bu yapılan hareket takdir edilecek bir davranıştı. Ancak takdir neye, kime olmalıydı? Böyle bir olayda, kendini takdir etmenin bir sakıncası yoktu ama bunları fark ettiren, gerekliyi gösterenin öncelikle takdir edilmesi gerekmiyor muydu?

Evet şimdi daha iyi anlıyorum ki; Esas insanı mutlu eden, bunları yaşatanı takdir etmekmiş.”

Gerçekten de öyle. Arkadaşımı hoşnutluk ve hayranlıkla dinledim. Ve büyük bir iç huzuru içinde vedalaştık… Selamlar…

                                                                             Ertuğrul Asiloğulları

                                                                                      Mühendis