Sabah çıkar evinden, işe gidecektir. Zor gelir işe gitmek, esner… Biri bir kaçı bir şeyler söylese hemen inanır o sözlere. İşin başına gider nihayet. İşe başlamak çok ağır gelir. Bazı da hoş görünür ona. Zor kolay neyse der, ekmek parası…

Mesai arkadaşları ile yoktur arası. Neyi paylaşamaz bilemezsin, günde bin tür geçimsizlikler çıkar. Bozuk bozuk şakalar… Şahsiyetsiz davranışlar gırla gider. Alttan, üstten, paradan, seksin türlü çeşidinden ne varsa… Dargın olurlar, kırılıp gücenirler, şaka diye küfrederler.

Gölge meşrebe göre iş angarya demek. Akşam eve dönecek güya. Kahveler, meyhaneler kimin için, nedir maksatları bilinmez. Ya oyuna mahkum olurlar, ya kadeh hamallığına neden sorulmaz gölgelere, öyle eser akıllarına . Ne eserse odur yaptıkları rast gele. Bilim, eğitim, hısım, akraba, komşu, arkadaş, münasebet, muaşeret hak götüre. Hepsi unutulmuş, teklif tekellüf kalmamıştır.

Kazandığından da biraz verir evine. Başka karışmaz bir şeye. Söz verir söz vermek nedir ki ona göre. Asılsız, fasılsız laflara alışmış ağız. Kendini saydırmakmış, itibar kırılmakmış ne anlasın zavallı?

Evini otel sanmış, geç vakit gelir eve. Laf varsa karşılık hazır. Veriyor ya biraz para aileye, tüm vazifeyi bitirmiş artık. Gece yatar, nasıl geldiyse eve. Sabah kalkar olmuş surat bir karış, Evin bu da adamı, ister sus ister konuş. Dokunsan patlar hemen, işe gidecek işe. Laf mı bu, çalışıyor maşallah, yoruluyor bile. Ama işten mi yoruluyor boş gevezelikten mi?

İşittiğine tespitsiz inandı. İnandıkları yük oldu kendisine. Her şeyden etkilendi, oldu etki çuvalı. Vurdu onu da sırtına. İstemeyerek çalıştı, içi isyana kalktı, duymadı bile içini.

Saygıdan eser bulamadı. Sayılmayan alay olsun diye sevilir. Hâlbuki kişilik güvenle, saygıyla doyar.

GÖLGELİKTEN NASIL KURTULUNUR

Güçlü bir eğitimden sağlam sonuç alınır. Tavsiye yerini hayale terk eden akıldan başlar. Kendine gelen kurtulur. Günden güne yük çoğaltıp yıkılmaktan. Önce “Ben insanım, ben de varım” der. “Bunca zorladığım kendimi kabul ettirmektir. Hâlbuki beni kabul eden yok. Neden hafife alınıyorum herkes tarafından” der. Toplar aklını başına, kendine gelir bir kere ve insan olmayı hedef tutarsa gölgelikten kurtulmaya adım atar.

Özet olarak gölge denince akla; söz verip sözünde durmayan, bir hayat çizgisi olmayan, işittiklerinin kölesi olan, hayatta hiçbir yaşayış amacı olmayan, bir varlık ifade etmeyen, hayatında şahsiyetten eser dahi bulunmayan, insanlık değerlerinin büyük çoğunluğunu hayatında barındırmayanlara gölge tip adı verilir.