Eğitim Sayesinde;

Kendimde Beğendiğim ve Olmamasını İstediğim Haller, Huylar: En çok dikkat etmeye çalıştığım bir başkasından bir şey beklemeden yaşamaya çalışmak. Birini ikaz edeceksem hemen kendime bakıyorum, bende varsa ikaz etmekten kaçınıyor veya hiç muhatap olmuyorum.

Kendi nefsim için başkalarını incitmekten kaçınır hale gelmekle kendimi takdir ediyor, eğer olumsuz bir şeyler yaptıysam hemen toparlanıp ke

Her geçen gün daha iyi anlıyor ve inanıyoruz ki eğitimsiz insanın varolmasına imkân ve ihtimal yok. Uyduruk işler için bile eğitim almadan o konuda söz sahibi yetki sahibi olamıyorsunuz.

Kaldı ki ben insanlığımı hakikatten yaşamak doyuma ermek istiyorsam insanlık eğitimine şiddetle ihtiyacım var. Laf ve hayali isteklerden kurtulduk artık.

Yaşayışlarımızı bize şunu söyletiyor ki; gölge, eşya, bitki, hayvan değil insan olarak kendi sıfatımıza uygun yaşamak zorundayız. Zaman geçiyor, vakitler ilerliyor. Daha fazla daha fazla oya

İnsanız hepimiz Allah(c.c)’ın kulu dostun sevdiğiyiz. Herkesin kendine göre koşuşturması kendine göre işi gücü var. Sorunları var. Bunların hiçbirinin hayatta önemi yok. Hayatta en önemli şey, meseleyi kavramak ve bütün hayatı bu mesele üzerine bina etmeyi başarmaktır.

Her şeyden geçip hayatımızda tek bir şeyi amaç hedef edinmek için öncelikle insanın kendi benliğini bir tarafa bırakıp dost benliği için çalışması gerekir. Her yerde şu zahiri gövdemizin derdine düşersek, onun rahatını düşünürsek ömrün ne ka

İnsanın türlü türlü ihtiyaçları var. Yemek, içmek, giyinmek, barınmak gibi… Bunun gibi zahiri ihtiyaçlarımızı karşıladığımızda doyuma ulaşıyoruz.

En güzeli de olsa en pahalısı da olsa bir noktadan sonra tamam deyip zevk almak şöyle dursun rahatsızlığını bile hissediyoruz. Velhasıl herkes bir şekilde gövdesel ihtiyaçlarını karşılıyor. Ama insan sadece gövdeden ibaret değil ki. İnsanın asıl bir de manevi vücudu var.

Bu vücudumuzun da zorunlu gereksinimleri yok mu? O ihtiyaçlarımızın da karşılanması gerekmiyor mu? İnsanız, sevmek, sevilmek ihtiyacımız var. G&uum

Hani derler ya ‘bat Dünya bat, harcadın beni’ diye. Bunları söyleyenin tabiriyle, yaşadıkları olumsuzluklar ve çektikleri çilelerdir söyleten. Kimi eşinden, kimi çocuklarından, kimi de gelininden yada kayınvalidesinden vs.

Tabi ki; umduğu, beklediği sevgiyi, takdiri, kabulü bulamayınca başlar isyana. Kabul olmayınca, karşısındakine, Dünyaya ve hayata mal eder sıkıntılarını. Çünkü o sırada kendini temize çıkarmanın ve kolayca sıyrılmanın tek yolu budur artık. Kendide hani derler ya ‘ar namus tertemiz’ diye aynen öyledir.

     ..Devamı

NEDEN KAÇIP NEREYE DOĞRU KOŞUYORUM?

Örgünöz Fikrinin bireysel eğitimi içinde olan bir talebe( talip) olarak, neden kaçıp nereye koştuğum sorusunu kendime soruyorum?

Günlük yaşantımda, hayat çizgim ve ömür sürecimde, ulaşmak istediğim hedefim doğrultusunda kaçtığım ve koştuğum yönleri ana noktalarıyla sunuyorum.

Nereye koşuyorum? Ya

İçinde bulunduğum kişilik eğitimi sayesinde kendime dokuduğum yönlerim:

•Evde beni ilgilendiren gerekleri görmeye çalışıyorum. Kendi hatalarımı kendim eleştiriyor, bunları düzeltmem gerektiğini, kendime rapor halinde sunuyorum.

•Yardım ediyorum. Dışarıda değil önce içeride kendime ve aileme yardım ediyorum. Sırasıyla diğerleri de geliyor.

Her zamanki gibi yürüyüşe çıkmıştı. Herkes bir şeylerle meşguldü. Kimi dükkânını temizliyordu, kimi alış veriş yapıyor, öğrenciler dersaneye gidiyordu. Herkes farklı farklı şeylerle uğraşıyordu. Herkes de birbirinden farklıydı. Ancak ortak olan her insanın mutlaka bir derdinin olmasıydı diye düşündü.

Sonra kendisini düşündü. “ Aceba benim derdim ne” diye sormadan da geçemedi. O ara bir dilenci gözüne çarptı. Herkes bir şeyler kazanmak için çaba harcıyordu. Ancak bu durumu anlayamıyor

Gelin önce düşünelim, sonra da gerçeklerle yüzleşelim.
Farz edelim ki sokakta yürürken size ani bir mikrofon yöneltildi ve bir yarışmanın içerisinde buldunuz kendinizi. Sizden istenen: en güvendiğiniz 3 arkadaşınızı arayıp hiçbir açıklama yapmadan, zor durumda olduğunuzu bir miktar parayla en geç 1saat içerisinde verdiğiniz adrese gelmesi gerektiğini söylemenizdi.

Üçü de gelirse “gerçek dostluk” yarışmasını kazanıyordunuz. Şöyle bir baktığımızda kendimize, acaba gerçekten kazanırmıyız bu yarışmayı?

İnsan arkasına bakıyor, uzun uzun düşüncelere dalıp sanki bir kayıkta gibi bir o yana bir bu yana salınıp duruyor. Şu anda olanlar, olmuş olanlar ve olacaklar. Hepsi birer başlı başına sorular. Hedef, gaye yaşam prensipleri… Peşinden her şeyimizle koşturmamız gereken o kadar çok iddia var ki…

Bütün bu olanlar sabit kalmıyor, hepsi değişiyor. Zamanın nasıl geçtiğinin farkına varmadığınız zaman kendinizle yüz yüze kalıyorsunuz ve muhasebeye başlıyorsunuz. Ve tek soru’’Ben ne yapıyorum?’’

     ..Devamı

---

Olmayan şeyler canımızı ne zaman sıkmaya başlar? Yolunda gitmeyen işler ne zaman dikkatimizi çeker? Her şey süt liman görünürken ne düşünürüz peki? Bizi mutlu eden asıl hal bu mudur gerçekten?

Bir şeyleri yapmaya çalışırken, önümüzde direnen her şey, biz yapmaya çalıştığımız sürece önümüzde çözülmeyi bekleyen bir düğümken; nice ilgilenmediğimiz alanlarda karşılaşabileceğimiz soru işaretleri bizimle rastlaşmaz.

B

KARANLIKLA SAVAŞMAYALIM MUMUN IŞIĞINI BÜYÜTELİM

İnsan mevcut yapısı, özellikle de kafa yapısı ile kendine zarar verecek şekilde yaşamaya devam ediyor. Hepimiz kendimize yoğunlaşıp şöyle kendi psikolojimizi bir değerlendirelim. Dikkatimizi çeken önemli şeylerin olduğunu göreceğiz. Örneğin öyle bir tarafımız var ki ne kadar güzellikler içerisinde de olsak mutlaka kendimizi üzecek ve rahatsız edecek bir şeyler bulabiliyoruz. Bu bizim için son derece önemli bir meziyet olsa gerek.

Bu öyle bir alışkanlık ki daha t

1. İstersek yaparız, istersek başarırız, yeterki örneğimiz olsun, kesin faydasını görelim. Yaptığımız işin bizim faydamıza olduğuna inanalım. Bu takdirde uygulamamız daha kolay oluyor ve yaptığımız işe inandığımız için duyarak yapmış oluyoruz. Yine yaptığımız işe inanırsak sonuç için acele etmiyoruz ve daha sabırlı oluyoruz. Ama o hedef için attığımız her adımda o işin güzelliklerini fark ediyoruz.

2.  Sizden şunu gördük; hiçbir cümleye ‘ben’ diyerek başlamıyorsunuz. Anlatmak istediğinizi güzel bir hikâye, güzel bir örnekle anlatıyorsunuz.

Her Güdümün Derinliklerine Kadar İnmenin Yaşamakla Olduğunu Fark Ettik

Selamlar mesleki olarak kararımızı verdikten sonra derslerimize daha bir ciddiyetle sarılıyoruz. Mali müşavirlik sınavına yönelik kitapları edindik. Okul derslerimiz bu sene biraz yoğun olduğundan ikinci plana aldık ve çalışmaya başladık.

Arkadaşlarımızla okul dışında kalan zamanlarımızda buluşuyor muhabbet ediyoruz. Birbirlerimizin tespitlerini dinliyoruz. Onlardan ayrıldığım zaman fark ettim ki yoluma daha

Fedakârlık, insanın değer verdiği şeyler uğruna kendince değersiz olanları feda etmesidir.

Bir anne çocuğu uğruna nasıl ki her şeyi göz kırpmadan feda edebilir, bizde fikrimiz ve eğitimcimiz için her şeyi feda etmeliyiz. İnsan değer verdikleri hususlar için fedakârlık yapar.

Madde hırsı olan bir insan, insanlığından fedakârlık yaparak zengin olur. Biz ise fikrimiz ve ustamız uğruna yaptığımız fedakârlıklar sayesinde şerefimizi ve şahsiyetimizi kaza

Bir akşam otururken acıktığımı hissettim. Tam acıktım diyecekken sustum. Kendi kendime bu neyin açlığı dış gövdemin bir ihtiyacı… Bak bunu hemen dile getiriyorsun. Çocuklara midenin önemini ve değerini duyuruyorsun. Peki ya diğer mideler. Manevi vücudumuzun mideleri nerede? Hani onların önemi? Zil çalışlarını neden duymuyorsun?
     

Hemen karar aldım, oturduğum yerde. Evde yaptığım işleri, daha da dikkatli yapacak, ev içerisindeki hareketlerimi ve sözlerimi midelerimin açlığına göre aya

Eğitim İlkelerinden Hangileri İle Vücutlandık

UNUTMA ŞEREFLİ SAHİP İNSANSIN!

İçinde bulunduğum eğitimle gördüm ki insan, sahiplik için yaratılmış muazzam bir varlık. Bunu başardığı oranda da imanı artıyor, kendine güveni geliyor, aşağılık duygularından kurtuluyor.

Bizde başladık ustamızın gözetiminde önce el

Kendimize duyduğumuz saygıyı kendi yaptığımız davranışlarla ve mevcut inanç sistemimizle kaybediyoruz. Dışardan kimsenin yaptığı bir şey yok. Bizzat biz yapıyoruz kendimize bu kötülüğü.

Gerek toplumsal yaşamımızda, gerekse kişisel yaşamımızda olsun saygıyı yok eden veya azaltan durumların insana yakışmayan tutum ve davranışlar olduğunu görüyoruz. Düşünelim bir kere söz verdiğinde tutmayan, konuştuğunda yalan söyleyen, emanet ehli olmayan, düzen-intizam ve temizlik bilmeyen, başladığı işleri sonu&ccedi

Yıl 1993 Haziran ayı sıcaklar artmış tabiat canlanıp yeşermeye başlamış. Biz ise Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi 1. sınıf öğrencisiyiz. O yıla kadar yaşantımız bir şekilde geçmiş. Toplumun değer verdikleri çevremizin kıymet verdiği konular bizim için de önemli olmuş.

Etrafımız bizi nasıl kabul ederse, nasıl severse öyle olma talebi ile hayatımızı yaşıyoruz. Sahip olduğumuzu düşündüğümüz hiçbir inanç, hiçbir kabul, hiçbir davranış bizim kendi malımız değil. Hepsi de ç

Geçenlerde bir akraba ziyaretinde birkaç teyzemizin konuşması dikkatimizi çekti. Konu yaşlılık olunca hemen büyükler sitemli bir şekilde “şimdiki gençler yaşlılara mı bakacak, bizim zamanımızda ne saygı, ne hürmet vardı büyüklere…” deyince söze girme ihtiyacı hissettim.

__Teyzecim, saygının, hürmetin, hizmetin eskisi yenisi mi olur? İnsan nerde ne zaman bulunduysa, insanlık değerleri de orada mevcuttur.

Ayrıca herkes kendi yetiştirdiği evladının hâsılatını topluyor. Ben şimdiden

Fikir bana sevgiyi, şefkati, anlayışı, takdiri, beğenimli yaşamayı öğretti. Peygamber efendimizin yaşantısını, ashabın imrenerek baktığımız hayatını kendimize rehber edinmeyi sağladı.

Birliğin beraberliğin ne olduğunu, yardımlaşmanın neler getirdiğini, kendimden önce arkadaşımı düşünmenin güzelliğini burada yaşadım.

Arkadaşımın parmağına gelecek zarar benim koluma gelsin sözü beni ç