Lise1.sınıftaydım. Arkadaşlarım doğum günümü kutlamaya gelmişti. Tabi sıradan özentiler hepside sigara içti.

Evde kimsede olmayınca daha rahat hareket edildi tabi. Birde baktım babam evde bir şeyini unutmuş almaya geldi. Tahmin edersiniz evin halini olduğu gibi sigara dumanı. O anki mahcubiyetimi anlatamam.

Neyse hiçbir şey söylemeden alacağını aldı, kaşını bile çatmadan gitti. Ben akşama bekliyorum tabi büyük bir heyecanla. Babam bunun hesabını mutlaka soracak. Sende içmişsindir diye beni yargılayacak.

Ama kesinlikle öyle olmadı. Babam tatlı tatlı sohbet ederken bana sigaranın zararlarından, arkadaş gruplarının zararlı alışkanlıklar için ne kadar etkili olduğundan bahsetti.

Ayrıca bana olan güveninden böyle basit şeylere bulaşamayacak kadar kaliteli olduğumdan bahsederek gündüz ki olaya hiç değinmeden bana çok güzel nasihat etmiş ve asla sigaraya sempati duymamamı sağlamıştı. Çocuk eğitiminde en büyük kurallardan biridir. Çoğunluğumuzun da yaptığı en büyük hatalardandır.

Eğitimcimiz sayesinde fark edipte uygulamaya geçince sonsuz faydasını gördüm ve bunu da paylaşmak istedim. İster çocukken, ister gençliğinde, ister büyüyüp olgunlaştığında gördüğümüz eksik ve hatalarında, asla direk yargılayıp suçlamayacağız.

Kendi hayatımda ve çocuklarımda gördüğüm o ki; direk suçlanan yargılanan, hatası yüzüne vurulup ayıplanan insanlar her zaman kaybettiklerimizdir. Olabilir siz ne kadar hassas olsanız da çocuğunuz yalan söyleyebilir.

Direk yüzüne; “bana yalan söylüyorsun, gebertirim seni, çabuk itiraf et” gibi suçlayıcı tavır yerine; “bana doğruyu söylersen çok mutlu olurum, esas doğruyu söylediğinde kızmam” gibi yalan sözcüğünü dahi kullanmadan onu dinleyebiliriz.

Daha sonrada yalanın insan hayatına zararlarını, getirdiği yüz kızartıcılığı ve mahcubiyeti, insandaki güveni nasıl alt üst ettiğini ayrıca sohbet edebiliriz.

İnsan yapısıdır bu tenkit edildiği değil, takdir edildiği şeylere daha çok yönelir. Bir bakmışsınız ki o konuda takdir aldınız ya, sırf o güveni, takdiri boşa çıkarmamak için gayret gösteriyorsunuz. İşte çocuklara da aynı pencereden bakarsak hatalarını bertaraf edip meziyetlerini açığa çıkarmasını becerebiliriz.

Örneğin kızımda şu konuyu denedim. Genç kızlığa adım attığı dönem her şeyi öğrenmeye çalışıyor. El işleri, ev işleri her şeyi göstermeye çalışıyorum.

Bir baktım arkadaşlarının hepside, zamane çocukları, eli ağır, canı ağır. Anneleri; “kızım uyuşuk uyuşuk durma, çabuk yap, sallanma” dedikçe daha çok ağırlaşıyorlar. Olayı terse çevirdim. İş yaparken; “ne güzel çabuk yaptın, aferin sana. Biraz daha ilerlediğinde; “senin şu el çabukluğuna bayılıyorum, şimdi çabucak yaparsın eminim” gibi sözlerle yaklaşarak onu hızlılığa teşvik etmiş oldum.

Netice olarak görüyoruz ki, özellikle çocuk eğitiminde yaklaşım tarzı, üslup çok önemli. Çocuğumuzu olumsuz, yargılayıcı sözcüklerle kaybettiğimiz gibi, beğenimli, takdirkâr söz ve tavırlarla da kazanabiliyoruz.

                                                                          Öznur Demirbaş

                                                                              Ev Hanımı