Oğlum Yavuz Selim, kan tahlili için annesi ve kardeşi ile birlikte sağlık ocağına gider. Babaanneside onlarla beraberdir. Yavuz Selim babaannesiyle birlikte kan alma odasına girer ama iğneden ve kan vermekten korkar.

Kan vermek istemez fakat onun iyiliği için zorlada olsa kanı verirler. Kan alma işlemi bittikten sonra Yavuz Selim ortalığı birbirine katar. Feryatlar, bağırmalar, çağırmalar…

Babaannesi torununu yatıştırmaya çalışarak “küçücük iğneden, azıcık kandan korkulur mu hiç? Hem ne güzel kanın varmış baksana kıpkırmızı. Hem sen nasıl vatan bekleyeceksin. Türk askeri iğneden korkar mı hiç? Sen nasıl Türk çocuğusun?”der.

Yavuz Selim hiç oralı değildir. “Ben vatanda beklemeyeceğim, Türk askeri de olmayacağım. Türk çocuğu da olmayacağım.”diye dayatır. Babaannesi kan vermekte olan küçük kardeşini işaret ederek. “Kardeşine baksana hiç ağlıyor mu? Hem senden daha küçük.”der.

Bunun üzerine Yavuz Selim yatışmaya başlar. Kendisine söylenenleri hiç duymamış anlamamış görünmektedir. Ancak durumun hiç de öyle olmadığı daha sonra açığa çıkar.

Akşama doğru oğlum babaannesine, çamaşır mandallarıyla oynamak istediğini söyler. Babaannesi de, “Ben şimdi çamaşır asacağım mandalları dağıtmaman lazım”, der. Yavuz Selim, “ dağıtmam babaanne, geri getireceğim, bana izin ver”, diyerek karşılık verir.

Babaannesi ise “ Ama bak sen bir Türk çocuğusun, Türk çocukları verdiği sözde durur. Bu nedenle mandalları götürüp geriye getireceksin ona göre” der. Yavuz Selim de mandalları alıp götürür.

Bir süre sonra alıp geri gelir. “Babaanne mandallarla oynamama izin verdiğin için teşekkür ederim” der ve babaannesinin yanına bırakır.

Babaannesi o anda dedesiyle konuşuyor olduğu için onunla ilgilenmez. Yavuz Selim tekrar söze girer ve “Babaanne mandallarla oynamama izin verdiğin için teşekkür ederim” der.

Sonra babaannesinin dikkati toplanır ve “aferin benim kahraman oğlum, benim sözünde duran oğlum, tam bir Türk çocukları gibi sözünde durdu” der ve alkışlayarak onore eder.

Yavuz selim sevinir ve iştahla odadan kapıyı kapatıp çıkar. Kapı tekrar açılır, Yavuz Selim tekrar içeri girerek: “babaanne” der ve “Ben Türk çocuğu da olacağım, Türk askeride olacağım, vatanıda bekleyeceğim” diye devam eder.

Dedesiyle babaannesi sevinir ve Yavuz Selim tekrar alkışlarla, övgülerle odadan ayrılır…

Kendilerini insanlık vasıflarıyla kabul etmeleri ve ettirebilmeleri için yüce değerler ile yavrularımızın kulaklarından girmeye devam edelim. Bizi anlamıyor, dinlemiyor, ilgilenmiyor gibi görünseler bile…

                                                                  Mustafa Göktaş