Bir amcanın omzuna, koluna, kafasına konan kuşları görünce hayretle “Anne baksana kuşlar hiç korkmuyorlar’’ dedi. Niye uçmuyorlar anne deyince , ‘’O amca kuşlara güven vermiş’’ dedim. ‘’Nasıl’’ dedi. Yanına geldiği zaman taş atmamış, kovalamamış, onlara yem atıp karınlarını doyurmuş. Kuşlarda bu insandan bize zarar gelmez diye güvenmişler.

“Anne benim koluma da öyle konarlar mı deyince konarlar ama sende güven verirsen”. İyi de insanların konması daha iyi olmaz mı dedim. İşte bizde insanlara öyle güven vereceğiz ki, her konuda bize güvenecekler ve bize gelecekler. Kolumuza, omzumuza konacaklar o kuşlar gibi. İnsanların zihninde şu kesinleşecek;

Bu insan, paylaşır, yardım eder, hep doğruyu söyler, sözünde durur, yanında bir başkasının lafı olmaz, emanete sahip çıkar, güvenilir-inanılır diye.

İşte bunun için, hayatımızın her alanında ailemizde, çevremizde, alış-verişimizde, insanlarla olan iletişimimizde bütün davranışlarımızın, sözlerimizin sahipliğini yaparak, öz benliğimize sahip çıkarsak, insanlarda bize koşar, biz de hem sahipliğimizin zevkini duyarız, hem de insanlara insanlık adına faydamız dokunur…

                                                Gül ASİLOĞULLARI