“Sadaka olarak getirilen hurmalar Peygamberimizin yanında bir harman şeklini almıştı. Peygamberimizin küçük torunları Hasan ve Hüseyin toplanan hurmaların yanında oynuyorlardı. Oyun esnasında Hz. Hasan hurmalardan bir tanesini aldı. Tam ağzına götürmüştü ki bakışları Sevgili Dedesinin bakışlarıyla karşılaştı. Hemen elinde ki hurmayı bıraktı. Dede yalnızca bakmıştı torununa. Ama her zamankinden farklıydı bu bakış. Çocuk, bu bakışın anlamını çözmüş, yapmaması gereken bir davranışı yaptığını fark ederek elinde ki hurmayı bırakmıştı.
 
Bakışla eğitimin emsalsiz örneğiydi bu… Büyükleri tarafından şahsiyeti zedelenmemiş bir çocuğa, bakışla eğitim yeterli olmaktadır…”