Muhabbetimiz 19:30’da başladı, 21:30’da kapattık. Kitaplarımızı okuduk. Zahiri konuları konuştuktan sonra sohbetimize geçildi. Yapılan işin ehemmiyeti üzerinde duruldu.

Yapıyorsak önemini, değerini yaparak duyarak yapacağız. Anımızı yaşayacağız işlerimizi ertelemeyeceğiz. Yarın yaparım, unuttuydum gibi konulara dikkat edilecek.

Herkes üzerine aldığı sorumluluğu bilecek mesul olan kişiye yardımcı olacak. Sonraki sohbetlere daha ayık ve uyanık olacağız. Kendimizi ve Allah’ın (c.c) hoşuna gidecek işler yapma gayretinde olunacak. Toplantımızın ve yaptığımız işin önemine ehemmiyetine her geçen gün biraz daha idrak edeceğiz.

Eve gelirken çocuklara bir şeyler almıştım. Aysel hanım çocukların içinde "toplantımız var diye mi aldın"dedi. Aysel hanımın bu tavrı çok hoşuma gitti. Zannederim, oda biliyor ama belli etmedi. Toplantıya verilen önem çok hoşuma gitti.

Bir dahaki toplantılarda bu işin ehemmiyetini en çok ben idrak etme gayretinde olacağım ve mümkün olduğu kadar boş gitmeyeceğim, çocuklar henüz küçük olduğu için yapılan işleri daha iyi algılayabilirler.

Bende böylelikle daha çok hassasiyet verir ve mübarek gün veya da bayrammış gibi yaparsam çocuklarımızın aklında daha kalıcı olabilir gibime geliyor.

Çocukların unutmadıkları konular; başarıya seyirci kalınmayan insanın sevincini belli ettiği şeyler. Kendimden de kalkış yapsam işin önemini daha iyi kavrıyorum. Kişi sevdiklerini verince işin ehemmiyeti ve hassasiyeti daha iyi çıkıyor ortaya.

Muhattaplarımızın önemsemesini istiyorsak önce biz önemseyeceğiz. Bunu  en güzel sevdiklerimize vererek yapacağız. Bu temel ilkeyi de unutmama gayretinde olacağız.