Bu hafta Göktaş Ailesinin misafiriydik.

Sohbetimize geçen haftaki ödevlerimizle başladık. Verdiğimiz ödevlerin ciddiyetle devam edilmesi bizi gururlandırıyor. Her geçen gün kendimizi geliştirmek çabasına daha da yoğun bir şekilde gayretleniyoruz.

Çocuklara bize verilen ve bulunduğumuz fikrin temellerini oluşturan değerleri aşılarken onlardan çok, bizi ne kadar  gayrete getirdiğinin farkına varıyoruz.

Onlara ağabeylik yapmak, başlarında bulunmak bizi onurlandırıyor. Kendimizi bayrak yarışının tam ortasında buluyoruz.

Evet bu bir bayrak yarışı. Peygamberi yaşayışa ulaşma, onun ahlakıyla vücutlanma yolunda ilerleme yarışı. Bize ağabeylik yapanların elindeydi bayrak ve onlardan sonra şimdi bizim elimizde bu bayrak. Bizde bizden sonra gelenlere teslim edeceğiz.

Bu bayrağın değerini anlayarak, ehemmiyetini bilerek, ciddiyet, sevgi ve saygı çerçevesinde yaşamaya çalışıyoruz. Ve bir o kadar bunların farkına varabilmelerini sağlıyoruz çocuklarımıza. Çok şükür hepsi birer pırlanta. Annelerinin, babalarının ne kadar da ehemmiyetli olduğunun göstergesi.

Bu haftaki ödevlerimiz; müezzinlik ve birer sure ezberlemekti.  Yaşantımızda benimsemek istediğimiz ilkelerimiz vardı yine… Küme arkadaşları birbirleri ile hafta içinde telefonla görüşecek, bu sayede hem birbirlerinden haberdar olacaklar hem de aralarındaki bağlar kuvvetlenecek.

Annelerimize yardım edebilmek birazda yüklerini alabilmek adına yaptığımız başka bir ilke; yataklarımızı kendimiz toplayacağız, sofralara yardım edeceğiz, iki üç güne birde olsa bulaşıkları biz yıkayacağız, bu sayede annelerimizin yükünü hafifletebilmek uğruna ufak da olsa bir şeyler yapmış olacağız.

Çocuklardan  hayata dair damlalar...

Bir çocuğumuz anlatıyor... “Bir sınavımda tam puan aldım, ama bir sorunun cevabını yanlış yapmıştım. Diğer arkadaşlarımda benim cevabımın aynısını yazmışlardı. Öğretmenimiz onların notunu kırmış ama benim yanlışımı görmemişti galiba.

Bende gidip öğretmenimize sınav kâğıdıma bakmasını söyledim. Biliyordum notum düşecekti ama benim kendime olan saygımın düşmesinden daha kötü olamazdı. Kendime yakıştıramadım o yanlışı gizlemeyi, ve bana yakışanı yaptım sonuçta notum düşmüştü ama benim kendime olan saygım yerindeydi” dedi. Yürekten tebrik ettik arkadaşımızı.

Bir çocuğumuz daha anlatıyor... “Artık anneme yük değil yardımcı oluyorum, arkadaşlarımla artık paylaşıyorum, paylaştıkça mutlu oluyorum...”

Başka bir çocuğumuz daha... “Artık sofrada anneme kesinlikle bir şey toplatmıyoruz, biz yapıyoruz, yatağımızı kendimiz topluyoruz.”

Başka bir çocuğumuz... “Sevmediğim, görünce kalbimin bozulduğu arkadaşlarım vardı. Artık onların iyi yönlerini görmeye çalışıyorum, iyi yönlerini görerek sevmeye başladım...

Başka bir çocuğumuz... Komşularımızla iyi geçiniyoruz, barışık yaşıyoruz, bu hafta bir gün kahvaltı sofrasını tamamıyla ben hazırladım... Üzgün olan arkadaşıma destek olmaya çalıştım...

Grubumuzun en küçüğü delikanlısı anlatıyor... Sofranın toplanmasında anneme yardım ettim, okula giderken üstümü kendim değiştirdim, çıkarttıklarımı katlayıp yerine koydum...

Hepsi anlatırken o kadar mutlu oluyorlar ki, gözlerin de ki heyecanı görülmeye değerdi. Bunları fark etmelerini sağlayan bu fikre, bu dosta şükürler olsun, ne mutlu ki böyle bir yarış böyle bir gayenin içerisindeyiz...

       
    Saygılarımızla…