Bir gün kızımın dolabını düzlerken, çantasında bir kaç tane pop şarkıcı kızların kart postalına rastladım. Bir anda eyvah! İçim yandı tutuştu ve o anda onları hep yırtıp atasım geldi.

“Kızım sana hiç yakışıyor mu? Özendiğin insanlara bakar mısın? Müslüman Türk kızlarıyla alakası var mı bunların” diye konuşacaktım ki kendimi frenledim.

İçinde bulunduğumuz eğitimin sayesinde hamdolsun ki öğreniyoruz nerde nasıl davranılması gerektiğini.

Başka bir zaman ortamını yakalayıp hemen sohbet açtım. Bir Türk kızının değeri nedir? Örnek alıp, yaşantısına özeneceğimiz insanlar kim olmalıdır? Diye tatlı tatlı konuşmaya başladık.

Bak güzel kızım. Biz hayatımızı başkalarının ölçüsü ve kabulü üzerine değil, Peygamber ölçüsü üzerine kurmak zorundayız. Allah onu bize model insan olarak yaratmış.

Bütün yaşayışıyla o bize örnektir. Özeneceğimiz taklit edeceğimiz birileri varsa o da Peygamberimiz onun ailesi ve çocukları olmalıdır. Eğer biz onlara özenir ve yaşayışlarını taklit edersek, toplumda da özenilen, örnek alınan insan biz oluruz.

Yok eğer herkesin sırf dış güzelliği için beğenip arkasından koştuğu insanlara takılırsak inan gölgeden farksız oluruz. Bak gölge sadece insan takip eder. Hiç bir varlık ifade etmez.

Gölge tip insanlar da böyledir. Kendilerine ait hiç bir varlıkları, kişilik ve şahsiyetleri olmaz. Hep başkalarının arkasını takip ederler. Aradan bir kaç gün geçti. Baktım kendi kendine konuşup söyleniyor. Yanına yaklaşarak;

--Biraz konuşalım mı Annecim ne dersin?

--Evet Anne. Ben kendime çok kızmaya başladım. Başkasını özenmek ne kadar kötü bir şeymiş. Aklım hep onlarda. Kendimi yaşayamıyorum. İngilizce’den de o yüzden 65 aldım, ben gölge olmak istemiyorum,

O an anladım ki, o günkü sohbet işe yaramış. Kendi duyup, kendi hissederek harekete geçmeye başladı. Baktım ki tam kıvamı hemen devreye girerek;

--Her şey senin elinde canım kızım. Rahatsızlığını mı duydun hemen harekete geç. Kendi kararlarını al ve ciddiyetle uygulamaya çalış. Göreceksin ki arkadaşlarına da faydan olacak ve sen Peygamber ölçüsüne göre yaşamanın tadını alacaksın.

Benim Peygamberim; boş iş, boş vakit, boş söz sevmez. Bomboş insanları taklit etmeyi hiç tasvip etmez. Bizden doğru, dürüst, mert, güvenilen, iffet ve haya sembolü, şahsiyetli birer Müslüman olmamızı ister.

Bunlara uymayan kişiler de isterse en yakın arkadaşın olsun bizim işimiz olamaz kızım, deyince birden fırladı. Ve benim belki bir an sinirle yapmak isteyipte ona bıraktığım işi tamamladı.

“Oh çok şükür anneciğim gölgelikten kurtuldum. Bundan sonra arkadaşlarıma da bunu anlatacağım.” Diyerek okula gitti.

Arkadaşlarına karşısına alıp yaptıklarının yanlış olduğunu söylüyor ve konuştuklarımızı anlatıyor. Tabi arkadaşları da bundan etkilenerek hemen eski gruplarını dağıtarak yeni gruplarını oluşturuyorlar.

Mesele çocuğumuzun içini duyurarak kendi harekete geçmesini sağlamak. Yalnız şu önemli noktayı kaçırmamak lazım. Tamamen “İçinden duyunca kendi yapar” diyerek kendi haline bırakmadan, gereklileri yapıp geriye çekilmek gerekiyor.

Kulaktan sürekli gerçekleri ve hakikatleri duyarak, gözünden; bizzat kendimiz yaşayıp ona göstererek doğru yolu kendi bulmasını sağlayabiliriz.

Eğer bizim de örneğimiz Peygamberimiz ise baktığımızda görürüz ki “O hiç bir zaman gördüğü hatalarda ani çıkışlar, bağırış, çağırış yapmamış.

Olayları olgunlukla karşılayıp yeri ve zamanında gerekli müdahaleleri yapmış, sözüyle ve sohbetiyle kafaları ve gönülleri açmış, insanlara emir vererek değil, kendilerinin fark ederek harekete geçmelerini sağlamıştır.

Ne mutlu örneği gerçek model insan olana...!

               Öznur Demirbaş