İnsan Sevgisi (Gönül Vasıtası)

İç dünyanın serveti inanımla sevgidir. İnsan    sevgi   sebebinden   varolduğu    için   ayrılamaz sevgiden.

İnsanda sevgi, insan sevgisi olur. Başka sevgiyle gönül’e varılmaz. Gönülden anlayan insan severse, eti için, bir şeyi için değil, sevdiği insanı şahsiyeti, haysiyeti, meziyeti ve inancı için sever.

Merkezde gönül var. Olur mu gönlü bilmeyen. Ancak kendini ellerin sözüne kaptırmayan anlar gönülden. Başkalarıyla zihnini yoran anlamaz gönülden. Birini sevse bile habersizdir, bir sever bir döner. Öyleleri kahpedir sevgide. Kapılanın katili olur seven görünmesinden.

Canan diyarı olan gönlün illerine gidiyorum. O cananın diyarına vasıta hazırlıyorum. Beraberce gelen var mı?

Yazı-kışı sende gelir, güneşi takdir iledir. Elsiz ayaksız gidilir, tercih edip gelen var mı? İşte gerçek mutluluk yolu.

Seven nasıl bir devlet bulur Selamet, sevmek sevilmekten olur. Hele birde gerçek dost bulup dostuna ahbap olan, dünyanın en büyük servetine kavuşmuştur.

Ne mutlu yüreğini sevgi ile doldurup gönlünden ayrılmadan yaşayanlara...

A. Kadir DURU