Değerli arkadaşlarım, bu haftaki ilkemiz “iyi, güzel ve doğru olan davranışları ve işleri hiç kimse yapmasa da sen yap. Çünkü yaptığın işin huzurunu sen duyacaksın.

 Bu ilkeyi hayatıma geçirmek için bu hafta kendimi çok dikkatli bir şekilde izledim. Benim problemim iyiyi kötüyü ayırt edememek değil; benim problemim gördüğüm iyi ve güzel olan işleri yapamamak, hayatıma geçirememek…

Kendime neden hayata geçiremiyorsun diye sorduğumda şu cevapları buldum.  Bunun temeline baktığımda ise bazen üşengeçlikten, bazen çıkarlarıma uygun gelmeyişinden, bazen de param gider, aman karizmam sarsılır gibi nedenlerden iyiyi, güzeli yapmaktan kaçıyorum ve doğal olarak hayatıma geçiremiyorum.

Hemen bu konu hakkında küçük bir maceramı anlatayım. Geçenlerde bizim apartman görevlisi bayanın işleri çıkmış kendisi gelemediği içinde küçük çocuğunu çöpleri atması içinde apartmana yollamış.

Tabi işyerlerinden biri tadilat yaptığı için epey bir çöp çıkarmış. Çocukta bunları atmak için epey bir zorlandı. Hafif olanları attı, ağır olanlar kaldı.

Ben de içimden diyorum ki “Hadi gitte yardım et. Çocuk kaldıramıyor, hem bu hafta ki ödevin, senin için güzel bir fırsat. Ancak  apartmanda da öyle kalabalık ki genç bayanlar var, bir kaç tartıştığım insanlar var. Şimdi onlar görürler ise diye fark ettiğim iyiliği yapmaktan vazgeçiyordum.

Neyse ki apartman sakinleşti, ben gittim o ağır çöpleri atıyordum ki kızlardan biri gördü. Şöyle küçümser gözle baktı, biraz etkilendim. Çöpleri attıktan sonra düşündüm. Sen dedim “iyi olanı, doğru olanı yaptın, milletin nasıl baktığı senin umurun da olmamalı.

Senin için toplumun nasıl baktığı değil, senin ustanın nasıl baktığıdır” dedim ve kendime iyi bir aferin çektim. İyiyi, doğru olanı biraz zorlansam da yaptım ve huzurunu ben duydum. Bu huzuru o güzel işi yapmasam duyabilir miydim tabi ki duyamazdım. 

Onun için başkalarının ne dediğine bakmamaya, iyiyi güzeli her şart altında yaşamaya çalışıyorum. 
İşin bir de faklı bir boyutundan baktığımda şu sorular aklıma geliyor. Neden iyiyi güzeli yaşayacağım, neden hiç kimse yapmasa da ben yapacağım?

Neden? Neden? Neden? İşte burada hedef işin içine hedef giriyor. Ben iyiyi ve güzeli hedefim doğrultusunda yaptığımda ancak tatmin oluyorum.

Yaptığım iyiliğin ancak o zaman zevkini duyuyorum. İş böyle olunca kimsenin beğenmesini, taktir etmesini, vs. beklemiyorum. Demek oluyor ki hedef olmadığı zaman iyiliği ve güzeli yapmanın da pek fazla bir anlamı olmuyor.

Hedefim doğrultusunda ilerlemek temennisi ile. Saygılarımla… 

 
                                       
                                                 Genç müzisyen