Sevgi, şefkat ve muhabbetle sarılmalar Allah’ım bu ne güzel bir gün, Allah’ım bu ne güzel arkadaşlar birbirlerimizin gözlerine sevgiyle ve dost gözüyle baktık.
Sohbetten önce 2-3 dakika Peygamberimizi rabıta ettik ve sohbetimize başladık.
Eda Başkanımız:
Bu hafta vücudumu biraz kırgın hissettim. Evde misafirimiz olan babaannem de var. Annemden bekliyorum ki “kızım hastasın biraz dinlen!” ama annem sağ olsun demedi.
Bende rahatsızken, sıhhatliyken bile fark etmediğim yerleri fark ediyorum. Şurayı silmeliyim, şurasının düzene ihtiyacı var, evde misafir var hizmet edilecek gibi…
Sohbet sırasında bir arkadaşımız şöyle demişti. İnsan bir şeyi görüyorsa, fark ediyorsa yapma gücünü Allah ona verir. Bunu hatırlamamla birlikte sanki güç depoladım. Fark ettiğim bütün işleri yapmaya çalıştım.
Hastalığımda hemen geçti. Anneme teşekkür ettim, iyi ki beni yatırmamıştı. Yatsaydım hastayım diye uyuyup kalacaktım.
Dedikodu, aleyhtarlık konusunda kendimi çok sağlam hissetmedim. Kendimi illa da yorum yapmak isteğinde olduğumu gördüm. Televizyonda bir şey görsem eleştirdiğimi fark ettim. Bu konuda sağlamlaşana, Peygamberi çizgiye gelene kadar devam kararı aldım.
Güler Hanım Kalfa:
Bu hafta eğitimimi uyguladığım bir haftaydı. Bir yolculuğumuz olmuştu. Çok teknik bir arkadaşımız vardı. Her şeyi bildiği için çok da anlatır. O anlatırken her zaman canımı sıkardım. Bu sefer iyiyi, güzeli, olumluyu düşüneceğim dedim.
Düşüncemin yönünü değiştirdim. O insan biliyor da anlatıyor ve dedikleri doğru. Bu teknik bilgilere dikkat edilmezse insan olumsuzluklarla karşılaşabilir düşüncesi beni sıkıntıdan ve o insana karşı tepkiden kurtardı.
Eskiden bir iş olduğunda kızıma söyleyince “anne yapamam”, yada “müsait değilim” deyince bozuluyor yaptırmaya çalışıyordum. Bu hafta bu sözleri duyunca anlayışla karşıladım ve kalkıp kendim yaptım. Demek ki bana ne oluyorsa, gene benden oluyor.
Bir gayretle daha döndük kendimize…
Aysel Hanım Kalfa:
Bu hafta en güçlü olduğum yer olan ailemden eğitimime devam ettim. Ailemden biri üzerine aldığı bir işi yapmadığında ne yapıyorum veya birden tepki verince ne yapıyorum, ne hissediyorum, hangi duygudayım ona baktım.
Bu hafta bozulmadan, kızmadan biri bir işe “peki” deyipte yapmadıysa ben yaptım. Diklendiyse, ben alttan aldım yada ilgilenmedim. Kimseyi ayıplamadım, kınamadım, kusur görmedim.
Dışımdan nasıl Peygamberim gibi davranıyorsam içimi de Peygamberime benzettim.
Hani gerçek insan kitabımızda geçer ya “sen senden memnun musun?” evet bu hafta “ben benden memnundum.”
Hayal, zan, yorum yapmadım. Kendim kendime samimi olma çabasındaydım. Bu eğitimle gerçek insan, gerçek Müslüman oluyoruz. Sahabenin hayatını biz bu asırda yaşıyoruz Elhamdülillah.
Öznur Hanım Kalfa:
Bende ciddi biçimde eğitimime ailemden devam ediyorum. 3 haftadır uyguladığım eğitim biçimi “içimi dışıma uydurmak.” Dışarıdan nasıl sabrediyorsam, kızmıyorsam, içimden de kızmayı, bozulmayı, sabırsızlığı yok etme eğitimi yapıyorum.
Dışarıdan nasıl bir çocuğuma kızdığım zaman “bu yakışmadı” deyip mahcup oluyorsam, içimden kızdığımda da bozulduğumda bu yakışmadı diye artık mahcup oluyorum. Veya iki kişi muhabbet ediyor.
Birbirlerini çok seviyorlar, dışımdan nasıl memnun görüyorsam, içimden de memnun olma eğitimine başladım. Bunların derdine düştükçe peygamberime daha çok yaklaştığımı hissediyorum.
Kızım öyle diyor; “Anne farkında mısın 3 haftadır birbirimize bağırmıyoruz. Çünkü benim ustam var, onunla paylaştım ve yapmam gerekenleri öğrendim”. Bana da hava atıyor ilk paylaşan ve uyguya geçen benim diye.
Bende “evet” diyorum. Ustanın güzelliği burada işte. İkimizde kendimizi düzeltme kararı alıyoruz. ANNEM DEĞİŞİP VEYA KIZIM DEĞİŞİP İSTEDİĞİM GİBİ OLSUN DEĞİL, BEN DEĞİŞİP İSTENİLEN GİBİ OLAYIM, diyoruz.
Şükürler olsun Allah’ım benim de kızımın da huylarımızı düzelteceğimiz eğitmenlerimiz var.
Tekmile Kızımız:
Benim için bu hafta karar haftasıydı. Bu eğitimden çıkmak istemiyorum, yerimde de saymak istemiyorum. Ben eğitimde, insanlıkta ilerlemek istiyorum, bu kararı alınca ustamı aradım ve ona her şeyi anlattım. Ustamın tavsiyelerini hemen hayatımda uygulamaya başladım.
Önce kardeşime şurayı topla, burayı topla diyerek canımı sıkıyordum. Şimdi ise ne görüyorsam ve fark ediyorsam ben yapıyorum.
Önce annem sonra Ayşenur eşyalarını getirip bizim odaya attılar. Eskiden olsa bunları alır mısınız? Derdim. Şimdi ise gördüm hepsini yerli yerine koydum.
Her şeyi yerli yerinde yapınca kardeşimle aramda artık tartışmada kalmadı. Çünkü ben ona şunu yap, bunu yap diye emir vermekten kurtuldum oda benden…
İkinci olarak da aile sohbetimizde başkan olmak istemiyordum, ama ailecek karar alındı her ay birimiz başkan olacağız. O zaman yaptığım işi en iyi yapmalıyım dedim.
Evin içinde eksik olan ve yapılması zorunlu olan bir ihtiyacı tespit ettim ve gündeme getirdim. Diğer aile üyelerine de özellikle söyledim dikkat edeceğiz yok artık, kesinlikle Peygamberimize uymayan davranışı yapmayacağız.
Emine Hanım:
Ben fark ettim ki, dedikodu dinlemekten hoşlanmıyorum diyordum ama hala dinlemeyi sevdiğimi fark ettim.
Bir diğer tespitimde ben biriyle ilgileniyorum, alakalanıyorum ama karşımdaki muhatap bana gereken ilgiyi göstermeyince bende ona karşı ilgiyi azaltıyorum. Demek ki sadece benliğim adına yapıyorum dedim. Bu konuda eğitimime ciddice devam kararı aldım.
Hayriye Hanım:
İşlerim çoktu, çamaşır yıkıyorum, ütü yapıyorum. O sırada komşularım çağırıyor gel laflayalım diye. Ben hemen resti çektim, benim lafla sözle işim yok diye. Kendi işlerim var dedim.
Kayınvalidem rahatsız, o ne derse ikiletmemeye çalışıyorum. O anlatınca dinliyor, sonrada iyiyi güzeli ona söylüyorum. Olayın ve insanların iyi taraflarını gösteriyorum, memnun oluyor haklısın kızım diyerek bana sevgiyle bakıyor.
Haftaya dersimiz pratik gereklerimizin ikincisi.
“Sözünde durmamak, vaadini yerine getirmemek, randevusuna sahip olmamak, kararlarını bozmak yasaktır.”
Ödevimiz 1 hafta boyunca uygulanacak. Ancak tabi ki bir haftayla sınırlı kalmayacak, tüm ömrümüze yaymaya çalışacağız. Haftaya görüşmek üzere.
Selamün Aleyküm!
Saadetli anlar…
Derleyen: Aysel Yiğit
