Bugün dikiş diktik. Allah ım ne kadar güzel bu insanlarla beraber olmak ,iş yapmak. Bir taraftan da birbirimizi manevi eğitime itmek. Herkes de bir sevinç, bir neşe…

İnsanı, hele de eğitim arkadaşlarını evinde ağırlamak, hem gönül evinde hem zahiri evinde, ne güzel bir duygu. Birden geldi aklıma “bu hizmeti kaçırdın, evin küçük de olsa dikiş sizde olsaydı.” Diye. Düşüncenin gelmesiyle birlikte, otamatik karşı bir düşünce getirdim.

Bu kadar güzelse bu hizmet, bırak bu zevki arkadaşında tatsın. Hiçbir yerde sadece bana olmaz, her yerde verici olacağız. 

Arkadaş aramış gelemeyeceğini söylüyor.“Rahat et bacım. Bilesin ki, senin arkanda sağlam insanlar var. Sen işlerini yap, bizde burayı hallederiz merak etme”  diyebilmek ne   güzel. Senin fark etmediğin bir yeri ustan fark ettiriyor veya arkadaşın fark ettiriyor.

O anda sen o anlayışta değilsin ama arkadaşında gördüğün anda, o anlayışı hemen kabul edip, çok rahat o değerin yüreğine oturduğunu fark ettiysen dünyaya hemen o anlayışla bakıyorsun. 

Teşekkür ki hep bu haldeyiz. Namazlardan sonra nefes talimi bir hoşluk, bir sadelik, bir dünyadan sıyrılış, huzur, bazen bunun talimini yapmaktan duyulan sevinç.

Parolam; “iradem bana ait, sevgim bana ait, kudretim bütün mahlukatın kudretinin üstündedir.” Oldu ya ufacık bir şey var etkiye gireceksin anında “iradem bana ait, sevgim bana ait” parolası beni hemen kendime dönderiyor.