Öncelikle size saygılarımı, kucak dolusu sevgi ve özlemlerimi ulaştırmak isterim. Telefonla konuşmak, sesinizi duymak, hatta o güzel gözlerinizin içine doya doya bakmak istiyorum ama…

Telefonda sesinizi duyunca dayanamıyorum sesim hemen titriyor, gözlerimden damlalar düşüyor. Onun için ben de içimden geçenleri kağıda dökmeye karar verdim.

İlk 15 günlük süreyle şu andaki geçirdiğim günler arasında sayenizde çok güzel gelişmeler kaydettik. Kendi duygularıma, düşüncelerime ve hayatıma kendim yön verme iddiam kendinden emin bir şekilde ilerliyor.

İstediklerimi yapıyor, kendi çizgime uymayan, istemediğim davranışları da yapmamaya başladım. Gövdesel arzularımıza değil, özümüzden gelen insanlık değerlerinin zevkine varmaya çalışıyoruz.

Hesabımızı, kitabımızı şahıslara değil, kendi vicdanımıza vermeye çalışıyoruz. Yaşadığım birkaç olaydan bahsedeyim.

Herkesin mıntıka sorumluluk bölgesi belirlendi, bana mıntıka temizliği için yer kalmamış. Günler geçti, bahçe mıntıkasını yapan arkadaşlarımızın da zorlandığını gördük, yardım ediyorduk.

Bir gün bahçe mıntıkası için ilave arkadaş istediler, hiç tereddütsüz gönülden bu sorumluluğu kabul ettik. Başladığımız ilk günkü ciddiyeti koruyarak temizliğimizi yapıyorduk. Amirimizin bir yerin temizliği hoşuna gitmemiş. Dersten öğle yemeği için gelirken bu durumu aktardılar.

O gün öğle yemeği yemedik ve istenilen yerleri tekrar temizledik. Kalbimden geçen tek duygu, “Allah’ım beni böyle güzel değerlerle tanıştırdığın için sana şükürler olsun” idi. İnsanın neşe ve afiyetini, karnını doyuran geçici değerler değil, gerçek maneviyat ve inanç temelleri oluşturuyor.

 Her gün ama her gün efendim bunu bizzat fark ediyor, bu çizgiden ayrılmamaya çalışıyoruz.

Burada her çeşit, birbirinden güzel insanlar var, şahane meziyetleri olanlar var, hemen hemen her pozisyonda ve imkanlarda insanlar var ama…

Gerçek insanın  öz yapısındaki değerlerle dolup, hayatımız boyunca bu değerlerle ilerleme gayesini bize örnekliğinizle hissettirdiğiniz için şükürler olsun. İnsanı var edecek, gerçek saadete ulaştıracak tek şey kişiliğinin şahsiyetlenip, hayatının güven üzerine bina edilmesidir.

Bugün mühimmat bilgisi dersinden sınav olduk, diğer arkadaşlarıma göre biraz fazla mesai yaptık. Herkes dereceye girip istediği yere girmek istiyor. Ama Allah’ımın bana en hayırlı yeri nasip edeceğine eminim.

Sınav sabahı gözetmenlerimiz geldi.  Biraz rahat davrandılar, benimle beraber 7 arkadaşımda yüz aldı. Hani demiştiniz ya “Allah insanından hiçbir şeyini esirgemez oğlum” diye, şahsiyet ve şeref çizgimden ayrılmadan arkadaşlarıma bildiklerimden hiç vermemezlik yapmadım.

Arkadaşlarım iyi ki erkenden yatmışız, nasılsa Mert hepsini halletti dediler. Hiçbir şey ama hiçbir şey yukarıda bahsettiğim gibi benim neşe ve afiyetimi bozamaz, çizgimden ayıramaz.

Artık asıl birlikteliğin gövdesel değil, fikir ve inanç birliğinin olduğunu tespit ediyoruz. Aldığım her nefesi, yaşadığım her olayı insanlık çizgisine göre yaptıkça sizinle berabermişiz gibi oluyor.

Ancak bu durum sadece hiçbir hal ve şart karşısında özümün istediği değerlerden ayrılamayınca oluyor. Yani önce ikram edip sonra teşekkür bile etmediler dediğim zaman bu birliktelik olmuyor.

Kalbimizde insanlık değerlerinden başka her türlü madde, makam bu birlikteliğin önüne geçiyor. Fark edelim ya da etmeyelim, ister istemez geçici değerlerin adına yaşayıp gidiyoruz.

İnsanlar arasında nazik, ikram sever, hassas olmak gerçekten çok kolay, ama kalben ince, zarif, cömert, doğru, dürüst olmak kudret gerektiriyor.

Bu günler bize çok faydalı oluyor. Karşılaştığım engeller artık sorun olmaktan çıkıp, beni güçlendirmeye sevk ediyor.

 İnsanlık yolunun yolcusu olma hedefindeki ilerlemelerime azim ve gayret sağlıyor, eğitimimi hayatımın birinci planına almam için gerçek gözle görmeme neden oluyor. Allaha emanet olasınız. Can Dostum.  Saygılarımla…

                                                       Mert Durgun