Sosyal yaşamımızda insanlarla olan ilişkilerimizde çizgi insanı olmamız bunu her yerde hissettirmemiz gerekiyor. Yaşamımızın her alanında insanlık çizgisinden ayağımızı kaldırmadan yaşamak bizlere gerçek huzuru ve sadeliği getireceği aşikârdır.

Her yerde her alanda net, saklambaç oynamadan yaşamak ne büyük şereftir. Bu haftamızda insanlar arası sevgi bozucu, kin ve nefret uyandırıcı karamsar konuşma yapmamaya öyle cümleler sarf etmemeye çalıştık. 

Birkaç yerde haksızlığa uğradığımızı düşünerek karşı taraf hakkında olumsuz beyanlarda bulunduğumuz oldu. Şunu fark ettik ki haksız bile olsa onun hakkında olumsuz bir şey söylemek muhabbeti bozuyor. Çünkü bizler bulunduğumuz ortama muhabbet getirmek için varız.

Sıkıntılı, havadisler vermek bizlere göre değildir. Kendimize ceza makbuzumuzu kestikten sonra düşünmeye başladık.

Gördük ki bizim benliğimize bir zarar geldiği zaman hemen savunmaya geçiyoruz. Bununda sonucunda karşı tarafı incitmek de var onun duymak istemeyeceği şeyleri başkalarına söylemekte var.

Allahtan ilkemiz varda geri toparladık ve karşımdakine  “o yanlış anlamıştır. Aslında bende duyunca kızdım ama doğal olarak öyle anlaması normal” gibi yumuşatıcı şeyler söyledim.”  Ancak en baştan hiç söylenmemesi en güzeli, en doğru olanıydı.

Halbuki hangi olay olursa kendimizden ayağımızı kaldırmadan, kendimizden emin olarak yaşasak kimseyle uğraşma gereği duymayacağız. Bu olayı yaşadıktan sonra her hareketime daha dikkat eder oldum.

Okulda nahoş bir durum olduğunda başka bir arkadaş hakkında olumsuz konuşmadım fikir beyan etmedim.
Kendimden haberdar yaşamak ne mutlu, böyle anlarımızın artması dileğiyle…
                                                    

 Samed Şentürk