Bu hafta ki aile toplantımızın ödevi: “Ağzına sahiplik, Boş söz ve malayaniden uzak kalmak”tı.
İçimde daha ilk andan itibaren beni heyecanlandıran merakla karışık bir duygu oluştu. Nasıl yapabilirdim? Yapmalıydım da kendimi yetiştirmek, geliştirmek istiyorsam, huzurlu bir nefes almak istiyorsam yapmalıydım.

Hemen dikkatimi kendime odakladım. Ben nasıl yaşıyordum, ne konuşuyordum. Nasıl davranıyordum. Dikkatli yaşamaya en çok vaktimi geçirdiğim yer olan işyerimde başladım. Zaman zaman zorlanarak gittiğim işyerime bu sefer istekle geldim.

Kendimle ilgili olmayan sohbetlere katılmıyor uzak duruyordum. Kimse de beni zorla o konuşmaların içine çekmiyordu. Kendim istersem katılıyor, istemezsem katılmıyordum. Zaten işimiz yoğun ve tempoluydu. Çok konuşma fırsatı bulamıyorduk. Bazen şikayet ederdim arkadaşlarla konuşamıyoruz diye.

Dikkatli yaşamaya başlayınca anladım ki, o sohbetlerin bana bir faydası yokmuş. Reyonda beraber çalıştığım arkadaşımla konuşmak zorunda kaldığım zaman da işle ilgili konuşmaya dikkat ediyorum. Arkadaşım sohbeti farklı yönlere getirdiği zaman ya geçiştirmeye çalışıyor ya da faydalı olacak yöne getirmeye gayret ediyordum.

Bu davranışım beni mutlu ediyor, kendi kendimi tebrik ediyordum. Aferin diyordum, isteyince oluyormuş, başarabiliyormuşum. Bu davranışlar içinde kendime güvenim artıyor, içimde sevinç ve gayret uyanıyordu.

Hayatın akışı içerisinde zaman zaman boşluğa düşüyor, kendimi boş ve faydasız konuşmaların içinde buluyordum. Ne yaptığımın farkına vardığım zaman; "ben ne yaptım, niye böyle oldu?" diyordum.
Dönüp kendime baktığım zaman karşımdaki insanla konuşurken nasıl davranmam gerektiğini unutmuşum, rastgele dikkatsiz davranmışım.Konuşmanın yönünü doğru şekilde ayarlayamamışım.

Sebep bazen karşımdaki insanı kırmamak, bazen de karşımdaki insana ne kadar bilgili olduğumu göstermek ya da öylesine konuşmak için konuşmak olmuş. İkisini de yapan ben, bir yandan istediğini yapabilen ben, öbür yanda bahanelerin ardına sığınan yine ben…

Hayatımda eğitim ilkelerine dikkat ederek yaşadığımı düşünüyordum. Daha doğrusu öyle zannediyormuşum. Dikkatimi önem verdiğim konuya yönlendirdiğim zaman neleri yapabildiğimi, nerelerde zorlandığımı, bir dahaki seferde nelere dikkat edeceğimi öğrendim.

Bu hafta güzel ve faydalı bir tecrübe oldu.

         Saygılarımla,
         TUBA ÇELİK