Bu haftaki ödevimizi uygularken gördüm ki bu ilkenin temeli; ele aldığım konuyu, muhatap olduğum olayı ilk başta ciddiye alıp kesin ilgi ve alaka göstermem gerekiyor. Bunun aksi olursa ilgisizlikten ve  alakasızlıktan dolayı kulağımızdan yönetiliriz. Çünkü kulağından yönetilmeden yaşamak ilgi, alaka ve ciddiyet gerektiriyor.

İlgi alaka ve ciddiyet zaman istiyor, uğraş istiyor, çalışma istiyor bizlerde kolaya daha yatkın olduğumuz için işin kolayına kaçıp duyduğumuz gördüğümüz şeylere hemen inanıyoruz. Tespit etmemiz gerektiği aklımıza bile gelmeden inanıyoruz. Ve neler kaybettiğimizin farkına varmadan yaşıyoruz.

Tespitsiz yaşadığımızda boşlukta yaşıyoruz aslında. Çünkü tespit etmemişiz, inanmamışız. Başkalarının bizi yönlendirdiği şekilde kukla gibi yaşayıp gidiyoruz. Tespit edip gerçekten inanmadığımız şeyler iyi güzel olsa da zevkine varamıyoruz, en fazla anlık mutluluklar duyup beş dakika sonra hatırlamıyoruz bile.

Bir diğer taraftan bakacak olursak tespitsiz olarak yaptığımız şeyler bizi hatalara ve yanlışlara sürüklüyorsa bununda farkına varmıyoruz, anlamıyoruz. Halbuki kişilik eğitimimizde bizim gelişmemiz için gereken kilit noktalar burası. Yaptığımız şeylere gerçekten inanıp getirilerini ve götürülerini duyacağız ki kendi eksikliklerimizin üzerine yoğunlaşacağız.

Son olarak bu hafta anladım ki tespitsiz yaşamayacağım. Duyduğum her şeyi ilk başta tespit edeceğim. Karşılaştığım olayları başkasına yüklemeyeceğim. Çünkü her şeyi ben kendim yapıyorum kendime. Kulağımdan yönetilmeyeceğim ki ilişkilerim bozulmasın, aldatılmadan yaşayayım.

                                                                                                                         Atilla TAŞKIN