BİR MEHMETÇİĞİN KALEMİNDEN

VATAN SANA CANIM FEDA

Selamlar…Gittiğimiz asker ocağında 2 hafta boyunca birlik duygusunu komutanlarımız bize aşıladılar. Her ne yaparsak can dostumuz dediğimiz arkadaşımıza haber veriyor, bir ihtiyacı olan arkadaştan hiç bir şeyimizi esirgemeden ihtiyacını gidermeye çalışıyorduk.

İlk gittiğimiz gün muayene ile geçti. Ve o aralarda malzeme dağıtımı oldu. Allah ordumuzu daha güçlü kılsın ki çok fazla malzeme verdiler, taşımakta bile zorlandık.

Ben hemen kutu ayarladım. Ve koğuşun yolunu tuttum. Hemen toplanacağımız için acele ediyorduk. Yolda malzemeleri götürmekte zorlanan bir arkadaşla karşılaştım.

Hemen durdum, şaşırdı. “Kardeşim koy malzemeleri birlikte taşıyalım”dedim. Ve gideceği yere kadar taşıdık. O arkadaş şimdi Isparta ya gitti. Ve gitmeden önce bana ilk dediği “o gün benim yükümü taşımanı hiçbir zaman unutmayacağım.”

Güneşin altında olan ağır eğitimler ve komutanların istediği gibi olmaması sonucunda aldığımız cezalarla bölüğümüz hayli yorulmuştu.

Ve boş kalınan bir anda arkada bulunan sulara yönelen bölüğe ikaz geldi. O gün tekrar ceza verildi. Bir düzen çerçevesinde her şeyin yapılmasını komutanlar anlattı.

Ertesi gün bölük komutanımızın bize konuşması hala kulağımdadır. “Arkadaşlarım, bizler insanız. Ve her yaptığımızın bir farkı olmalı. 200 kişi susadı diye izdiham olacaksa bizlere yakışmayan bir durumdur.

Ben bu bölüğe bir şişe su getirdiysem istirahat vakitlerinizde herkes kendisine düşen bir damla ise onu içecek ve arkadaşına verecek. Sizler can dostu olacaksınız. Artık sizin için BEN YOK! BİZ OLACAK…”

Bu konuşmadan sonra bölüğün tüm havası değişti ve herkes ne kadar susarsa susasın önce bir yudum alıp “arkadaşlar su isteyen var mı?” diye bağırıyorlardı.

Benim daha göreceğim, öğreneceğim çok şeyler olduğuna inanıyorum. Şimdiye dek öğrendiğim en iyi şey; birlik halinde hareket etmek ve fedakârca davranmak.

Gövdemizin alışkanlıklarının dışında düzenli bir yaşama şekli var. Her susadığımızda su içemiyor, her yorulduğumuzda dinlenemiyoruz. Bizim istediğimizde gövdenin esas değil, kişilik vücudumuzun şerefe ermesi için o kararlılık halinin esas olması değimli?

Bize de öğretilen görev esastır. Görev nedir VATAN! Bizler kendi şerefimize hizmet ettiğimizde zaten vatana hizmet ediyoruz.

Komutanlarım ne derse canı yürekten yapıyorum. Cezamı verdiler biliyorum ki beni her ezmeleri bana güç katıyor. 2 ay sonra zorlu bir görev için gittiğimde güçlü bir şekilde orda dikileceğim.

Kura çekimlerinde hudut takım komutanlığını çektim. Benim gibi çeken arkadaşlarımda bir hüzün havası esiyordu. “Karakola gideceğiz ve orda işimiz çok zor, baskınlar olacak belki!...” demeye başlayıp havayı bir anda değiştirmişlerdi. “Bir de baskın yersek” dediler.

“VATAN SANA CANIM FEDA” dedim yüksek bir sesle. Anladılar…”Şehit oluruz” dedim. “Daha ne istiyorsunuz ki her gün yürüyüş kararı sayıyoruz.

“VATAN SANA CANIM FEDA”, “HER ŞEY VATAN İÇİN” ne için sayıyoruz? Bizler kendimizi bu okulda iyi yetiştirmeye bakalım. Ne kadar vasıflı yetişirsek her yönden biz rahat edeceğiz.” Diye konuştuk… Şimdi onlarda hak verdiler bana.

Size çok teşekkür ediyorum. Zorlandığım anlarımda hep diyorum ki bunlar benim için bir fırsat… Bu askerlik görevimi alnımın akıyla yerine getireceğim sizin sevginiz ve desteğinizle…

                                     Samed    Şentürk