01.01.2011 akşam eve geldim. Her zamanki gibi TV’nin karşısına geçtim ve seyretmeye başladım. Eşim “ben karar aldım televizyon seyretmeyeceğim” dedi ve içeri odaya gitti.

Daha sonra düşündüm. Çünkü bu olay birkaç defa daha olmuş ben seyretmekte kararlı olunca belli bir süre sonra kararını bozuyor ve bana uyuyordu.

Kendi kendime düşünürken “Erdoğan usta kendinden utan senin öğretmeninin gayesi ne, sen ne yapıyorsun” dedim ve seyretmemeye karar verdim.

Bu arada diyet yapan insanların akıllarının yemekte kalması veya ekmek yemeyi sevenlerin ekmekte akıllarının kalması gibi benimde aklım dizilerin gününde kalmıyor değildi. Aklıma geliyordu “acaba Memati bu hafta ne yaptı, Polat ne yaptı” diye. Kendi kendime “usta ayıp olmuyor mu?” Deyince kayboluyordu. Belli bir süre sonra tamamen o isteler de kalmamaya başladı.

Bugün 20.06.2011 ve “6 AY” içinde TV’yi hiç açmadan bugüne geldik. Ne bir hava durumu, ne bir haber, ne bir konser, ne müzik nede dini mevzu dahi olsa TV’yi hiç açmadık.

“Kardeşim orada iyi şeyler var sende iyi olanı seyret, kumanda elinde kötülerini de kapatabilirsin” denilebilir ama açtığımız zaman güç yetiremediğimi gördüm.

Dini kanallar dediğimiz kanallar bile olumsuzluk, karamsarlık, insanları birbirinden soğutma, kusur görme, bizim eğitim ilkesine ters olduğunu gördüğüm için tamamen seyretmeme kararımın ne kadar doğru olduğunu tespit ettim.

Bu altı aylık zaman içinde baktım ki; bende müthiş değişmeler var. Başladım tefekkür etmeye TV izlerken  seyrettiklerimin beynimin etki merkezini doldurduğunu ve beni seyrettiklerim ve dinlediklerimin yönettiğini fark ettim.

Yenisini doldurana kadar gün boyunca  o düşüncemde kafamda oynayıp duruyor, en çok da namaz kılarken geliyor beni benden uzaklaştırıyor. En çok da hayalde meçhulde ve zan dünyasında yaşadığımı fark ettim.

Film ve TV yapımcıları insanı nasıl etkileme yöntemlerini iyi bildikleri için vermek istediklerini öyle güzel yansıtıyorlar ki. Mesela aksiyon filminin içinde kin, nefret, intikam, kabadayılığın şiddet duygumu öne çıkardığını gördüm.

Şimdi ise insanın ALLAH (c.c.)ın bir canını taşıdığını, burnunun bile kanamasına tahammül gösteremiyorum. Bütün canlı varlıklara karşı bakışımın değiştiğini fark ettim.

Sizin peygamberiniz “afet, kusur görme, sevgi bozucu, kin ve nefret uyandırıcı, ümit kırıcı, güven sarsıcı, moral bozucu insanları birbirinden soğutucu konuşma yapma” diyecek, ben de haber seyrediyorum diye bunları gözümden kulağımdan içeri alacağım.

Kusur görmeyeceğim, karamsar konuşma yapmayacağım, kinim ayaklanmayacak bu mümkün mü? Kısacası bu sayede anladım ki; bizim eğitim ilkelerinin ne kadar değerli, insan kişiliğinin gelişmesinde ne kadar faydalı onu gördüm.

Artık TV seyretmedikçe kulağımdan, gözümden kusur görmeler, olumsuz, karamsarlık, ayıp şeyler girmiyor öyle olunca zihnimin sade, gönlümün rahat ve huzurlu olduğunu hissediyorum.

Bu arada beynimin etki merkezini, fırsat buldukça gerçekçiyle doldurmaya başladım. İçinde bulunduğumuz çalışmadan sadece öğretmenimizin yanında haz duyuyor, daha sonra ayrıldıktan sonra şarzım bitti diyoruz ya, aslında sonradan gözümüzle, kulağımızla aldıklarımız gerçek değerlerle kısa devre yapıyor, böylelikle de neşemiz gidiyor hiçbir şeyden zevk alamıyoruz.

TV seyrederken içinde bulunduğumuz gruptaki arkadaşlara takılır iken TV kurtulunca arkadaşlarımın ne kadar değerli insanlar olduklarını, onlardan faydalandığımı, daha evvel grup toplantılarından zevk almazken şimdi özlemeye ve sohbetlerden zevk almaya başladım.

Öğretmenimizin sohbetlerinden nasıl haz alıyorsam arkadaşlarımla olan sohbetlerde de aynı coşkuyu ve sevinci yaşamaya başladım. Elhamdülillah. ALLAH beni ne güzel insanlarla arkadaş etmiş.

Kendim TV, uydu, montajcılığı yaptığım için kendim seyretmeyince seyreden kimselerdeki etkilerini dışarıdan daha iyi görmeme nasıl elini, kolunu bağlayarak kendimizi hapishaneye koyduğumuzu fark ettim. Şimdi ise hürüm hapishaneden çıktım Elhamdülillah.

 Bana en güzel kazancıda bulunduğumuz fikri çalışmanın ne kadar büyük bir çalışma olduğu insanın ne kadar yüce bir varlık olduğunu öğretmenimizin de sayesinde her gün bir yönünü görüp takdir etmeye başladım.

Erdoğan Usta şimdi bundan sonra sen hiç mi TV seyretmeyeceksin diyecekseniz eğer. İnsan Yüceliğini Gerçekleştirme  derneğimiz bir televizyon kanalı kurarda yayına başlarsa neden olmasın.

Bedensel faydaları; da saat ikilere-üçlere kadar TV seyrettiğim için her sabah bir baş ağrısı ile kalkar, kafamın içi saman dolmuş derler ya bir yorgunluk hissi, isteksizlik, bıkkınlık hali olurdu. Şimdi ise bunların hiç birinden eser yok.

Şeker rahatsızlığım, şekerin yükselmesinde uykusuzluğun, stresin ne kadar etkili olduğunu gördüm ve eser kalmadı Elhamdülillah. Bana en büyük zararı da unutkanlık yapmak imiş.

Unutmayayım diye parmağıma bir şey bağlasam bile ne için bağladığımı unuturken kafa huzuru bulunca unutkanlığım %80 olarak azaldı. Bu sayede gerçek değerlere ve gerçekçiye daha çok değer vermem gerektiğini fark ettim.

Namazlarımı şimdi daha huzurlu ve zevk alarak kılıyorum. En güzeli de evimize huzur geldi. Eşimin ve çocuklarımın da seyretmemesi bana çok büyük destek oldu.

Beraberce gerçek değerlere doğru koşuyoruz.
Bana arkadaş olarak destek verdikleri için grup arkadaşlarıma tüm fikir arkadaşlarıma teşekkür ediyorum.

En önemlisi de senelerdir acaba uyanır da kendilerini bulmaya, özlerine koşarlar mı diye maddi ve manevi tüm her şeyi ile bize örnek olan güzel insana ne kadar teşekkür etsem azdır.

İyi ki varsınız...

                                          Erdoğan Asiloğulları