Öğretmen arkadaşlarla çay içiyorduk. Konu, görev yaptığımız yerlerin şartlarının ne kadar sıkıntılı olduğu üzerineydi. Bu iki öğretmen arkadaşımın okulları merkeze 80 km. idi.İkisi de muzdarip oldukları, köyün çok uzak olduğu, lojmanların sıkıntılı olduğu gibi bir sürü konuya değindiler.

Sıra bana geldiğinde ise, “ben yapıcı konuşacağım hocalarım” dedim.“ Tainim çıktı diye böyle konuşma yapmam bilirsiniz” dedim. “Benim köyüm 110 km. ikinizin okulu yeni yapılmış. Benim okul 1988–1989 yılında eğitim öğretime açılmış.

Okula geldiğimde, okulun ve lojmanın sadece iskeleti vardı. Bu meslek gönül işi ne kadar seversek, ne kadar benimsersek bu işte o kadar başarılı oluruz.

Ben iki ay sonra sizleri tanıdım. Bu iki aylık zaman zarfında köyden çıkmamaya çalıştım. Köylüyü tanıdım, çocuklarla ilgilendim, çocuklar için ev ziyaretleri yaptım.

İşin en güzel kısmı ise 15 gün okul ve lojman inşaatında çalıştım.” dedim ve bir süre sessizlik oldu. Sonra bir hoca benim haklı olduğumu dile getirdi.

“Biz bunları yapamadık, hep kaçmak için fırsatlar aradık. Elektrik gitti rapor aldık, su gelmedi rapor aldık” gibi kendi özeleştirilerini yaptılar. Burada üzerime düşen sevgi bozucu konuşma yapmamaktı.Az da olsa bu tavrımla hocaların bakış açısı değişti.

Taktirli yaşamak kimi zaman derin, kimi zaman ise sığ sular da… Şartlar neyi gösterirse göstersin sevginin olmadığı yerde taktir güdümü devreye giremez.

Önce seveceğiz, beğenimli olacağız, ortamın şartlarını eğitim illerimiz doğrultusunda lehimize çevireceğiz.

Her zaman değişimi fark eden ve fark ettirenlerden olma dileğiyle. Neşeli anlar…

                                            Selçuk Başbuğa-Urfa