Zaman akıp geçiyor. Ben, çocuklarım ve eşim  bu akıp giden zaman içerisinde bize verilen nefes sayısını hızla tüketiyoruz. Umudu ve sevgiyi arıyoruz.

Bir gün komşum Nurhan abla misafirlerinin geleceğini söyledi ve beni de davet etti. Ben de bu davete icabet ettim. Gittiğimde oradaki insanların hoş sohbetleri, birbirlerine olan saygıları ve birbirlerine yardım etmekteki gayretleri ilgimi çekti.

 Bir de bir isimden söz ediyorlardı. Bedensel rahatsızlığı olan Lütfiye abla, herkesin dilindeydi.  Adeta yarış içerisinde ‘onu nasıl rahatlatırız, nasıl mutlu ederiz’ diye çaba harcıyorlardı.

Bu benim ilgimi çekti. Kimdi bu insan ve ne yapmıştı da, yaşları yediden yetmişe varan bu  gruba kendini sevdirebilmişti?  Biraz tanımak istedim ve Nurhan ablama sordum.

Nurhan ablam da bana ondan bahsetti. Onun nasıl da coşkuyla hakkı aradığını anlattı. Genç yaşına rağmen hizmetini, gayretini, çabasını ve hak için canıyla, malıyla mücadelesini anlattı. Ve ben gıpta ederek ona baktığımı ve düşündüğümü hatırlıyorum.

 Peki onu bu kadar coşkulu yapan, rehberi , örneği kim, diye düşünmeme sebep oldu.  Allah’ın sevdiği ve sevdirdiği Lütfiye ablamı birgün  Allah rızası için  ziyaret etmeye karar verdim ve Nurhan ablamla onu ziyarete gittik.

Gittiğimde Lütfiye ablayı yataktan kalkamayan, saçları dökülmüş ve cildinin kuruluğundan ellerinin bıçakla kesilmişçesine derisinin bölünmüş ve bu yüzden ellerini kullanamaz halde buldum. Ama onda güçlü bir şeyler vardı.

 Gözleri pırıl pırıldı. Sevgi ve ümitle bakıyordu. Evet, o gözlerdeki pırıltı, Rabbime olan inancı, Onun her şeyi kuşattığının ve rahmetinin daim olduğunun farkındalığı, insanın yeryüzünde  akıllı, güçlü, onurlu ve şerefli bir varlık olarak yaratıldığının bilinci vardı.

Yeter ki insan istesin, yeter ki insan onuruyla, şerefiyle mücadele etsin. Rabbimin onu nasıl kolladığını, onu nasıl sevip ve  yarattıklarına da sevdirdiğinin bilinci vardı.

 Evet, Lütfiye abla bize örnek. Şu toprak olacak bedenimizle,  bize verilen süre içinde iyi şeyler yapmak, insan gibi yaşamak ve halka hizmetin hakka hizmet olduğunun bilincinde yaşamak. 

 Evet, gayretimiz için bedenimiz bir araç, bir köprü. Ebedi aleme geçmek için önemli olan, bunu Allah için yapmak ve bunu başardığımızdaki o sevgi. Bize düşen bu  ömürde, o  yüce dostumuzun sevgisini kazanmak, onun rızası için peygamberimizin şefaatine nail olmak ve onun dostlarının sevgisini kazanmak… Evet, gerçek mutluluk bu işte…