Karşı komşum kızıyla birlikte ziyaretimize geldi. Salonda oturuyoruz. Kızının dikkatini çekmiş.
“Teyze siz hep salonda oturuyorsunuz?” deyince,“evet canım. Bizim oturma yerimiz evimizin en güzel ve en ferah yeridir.” Dedim. Sonra merakla etrafa bakınıp,

“Televizyonu kaldırdınız mı?” diye sordu. Bende “kalbimizin ve zihnimizin değerini görmeye başladığımızdan bu yana televizyon izlemiyoruz. Evin baş köşesinden kaldırıp, en dibe koyduk. Artık o bize sahip değil, biz ona sahibiz.”

“Peki, merak ettim. Akşamları nasıl vakit geçiriyorsunuz?”

“Valla, birbirimizin gözünün içine bakarak muhabbet etmeyi özlemişiz. Ailece sohbet ediyor, günün değerlendirmesini yapıyor, bir birimizi dinliyoruz. Tabi kitap okumaya da bol vaktimiz oluyor.”
Komşum hemen söze girerek, “bizde de senin duvarlarındaki asılı ayetler gibi tablolar vardı. Tam televizyonun karşısında asılıydı.

Eşim, televizyonun karşısında bunlar olmuyor diye kaldırttı. Anlayacağın eşimin gücü televizyona yetmedi ama ayeti indirmeye yetti. Abla ya, siz bunu nasıl başardınız?” diye sorunca şöyle bir içimden “Elhamdülillah” çekip anlatmaya başladım.

“Canım benim, ilk önce kesin bir karar vermek lazım. Ben kendime nasıl bir yaşayış istiyorum? Hayatımın belirli bir çizgisi olacak mı? Yoksa rastgele mi yaşayacağım? Bizde kendimize Peygamberi yaşayışı hedef aldık. Peygamber çizgisini takip edeceksek her şeyimizi de ona göre ayarlamak zorundayız.

Yani anlayacağın senin amacın seni  bazı şeyleri yapmaya mecbur edecek. Yoksa bir gün, iki gün yaparsın sonu gelmez. Ömrümüze mana, hayatımıza anlam kazandıracak bir hedef tutalım ki kendimize, yaşayışımız şekil alsın.”

Hem maddi hem manevi ikramlardan sonra komşumu yolcu edip şöyle bir Rabbime hamdettim. Bizi her türlü bağımlılıklardan, esaretten, rastgele boş yaşayıştan kurtarıp, hayatımıza anlam ve bize değer yükleyen ustamıza sonsuz teşekkürler…

                                       Güler Asiloğulları