İnsan kendi insanlığıyla yaratılmış esaslı bir varlıktır. Her şekli insan olanın has yapısı da aynıdır. Evet biçimi insan olan yaratıkların ortamı, ırkı, milleti, şartları ne olursa olsun, has yapısı aynıdır.

Hangi insan olursa olsun, küçümsenmeye dayanamaz. Nasıl insan olursa olsun, inanmadan duramaz. Mutlaka her insanın inanmak ihtiyacı vardır. Sevmek ihtiyacı, güvenmek ihtiyacı, beğenmek ihtiyacı vardır. Yapıda mevcut olan bu ihtiyaçların  karşılanması gerekir. Çünkü ; bu varlıklarımız, tepine tepine ihtiyaçlarını ister.

Bunlarda sonuç, saygıdeğer olma ihtiyacıdır. Hal böyle iken ortamda ekonomik baskılar, has yapı isteklerini alt üst ediyor. Has yapının istemediğini hırsın terse dönüşü istiyor. Halbuki has yapımızdaki hırs, kişiliğimizin hırsıdır. Yapımızda mevcut olan hırs, kişiliğimizin şahsiyetini şereflendirmek için hırstır.

İnsanoğlu hırsını yanlış yönlendirirse, maddi imkanlardan şahsiyetleneceğini kabul ederse işte bütün mevcudiyet huzursuzluğa dönüşür. Nasıl kaymışsa kaymış, insan oğlunun hırsı geçici değerlere abanmış, hırs da hırslığını kaybetmiş kişilik lafta kalmış, insan tanınmamış olabilir. Artık bu huzursuzluğa paydos…

Bugün ortamın durumuyla kendi has yapımızı fark etmek zorundayız. Ayırıp hırsımızı yerinde kullanmak yerindeyiz. Kapılıp gidemeyiz ortam seline. İnsanız, kişiliğimizle bütün insanız. Maddi gelimlere aldanmanın devri kapanmalıdır. Sabahı olmalıdır bu kış gecelerinin.

Kış gecelerinden de beterdir ortama uymak. Hemen kesmek kolay, aynı akıma gitmeyi. Hırs denen koruyucu unsurumuzu kişilikte yönetmek.

Acep doğru budur deyip kişilik gerekleri yürütsek. “Bu değil doğruluk” derlermi sanırsın. Bu değilse doğruluğu kim tanıyor ? Tanımı yapılmış mı genel ölçüde soralım.
Hani ideal insan özenci var içimizde, hani hepimiz ideal insan olmak istiyoruz… Neyle ideallik başlar, doğrulukla değilmi ? Yapımızdaki hırsı maddemi koruyacak, kişiliğimin has yapıya uygun olması için hırsımız, kişiliğimizi korumak içindir. Yapıya uygun yön verilir elbet.

Etki kişilik şahsiyetiyle dolarsa boşluk kalmadan, hırs da hizmetini yerinde yapar yapıya uygunca. Hepsi düzen bulur bütün olumlar, ortam ne gidişte olsa baskı yapamaz.

Yetenek karşı koymak hürriyet bulmak içindir. Tek etkiyle gelir yetenekte insana. İnsan ise, hiç bir surette benzeyemez hayvana. Hayvan sürüye katılır gider. İnsan kapılmaz akıntıya. Dur insanlığını bilirsen yönel kendi yapının istikrarına.

Ey yüce yapılı insan. Yaşayan senle biz, uydum bir defa gidiyorum, gidenlerle deme. Toplan bir kendine gel kendine. Bir zavallı değil bir insansın koca bir sultan. Yapın nasıl bir has yapı, tanı bilde bir inan yeter çektiğin.

Dünya nasibin, bilki nasibin çile değildir. Mücadeledir.

Mücadeleni de yönelt asıl yapına, madde için mücadelen bir velveledir. Rüyadır fizikselliğin bir rüya… O maddeye önem verirsen payın olur riya… Maddeye imkan deyişin var ya… Tam seni bir madde kuklası yapar oynatır.
Olmayı versin madde desen de… Böyle bir defa erkekleşsen eğer, bil ki maddeler koşar peşinden, kişice er olduğun zaman.

Evet dostum, dostunu iyi dinle, ön plana almazda kişiliğini önder etmezsen, bunalım batağında alırsın soluğu.

Ortam dedikçe düşer gömülür gidersin üç günlük dünyada.