Sıcak bir Ağustos ayındayız. İnsanların maddi manevi bütün güçlerini, emeklerini kullanarak meydana çıkardıkları o şahane yazlıkları geziyorum. Bir kış boyu çalışılıp paralar biriktiriliyor, topu topu 1 ay sürecek sefa için bütün paralar yazlık eve yatırılıyor.

Adeta insanlar bir birleriyle yarışırcasına en güzel bahçe, en görkemli ev, en pahalı eşyalar, sürülen o deniz sefaları sonu gelmeyen eğlenceler… Bir anlık teselli yeri tuttuysa eğer!...

Hepside tatminsizlik ve doyumsuzluğun neticesi. Gerçek huzur sadece gövde rahatlığımıdır sizce? Bütün siteyi dolaşıyorum ve insanların yaptığı sadece belirli şeyler. Görkemli villaların bahçesinde cısır cısır yanan mangallar, keyifle bir birine vurulan bardaklar. Kahkaha sesiyle birbirine karışan kâğıt oyunları, okeyler. 

Anne babalar masa başında, gençler eğlence merkezlerinde. Gerekçelerde çok güzel. 1 sene boyunca çalışıyoruz, bu kadarı da artık hakkımız. Sanki bütün çözüm gövde rahatlığında. Gövdeye 1 ay ziyafet çekmiş olabiliriz. Peki, daha sonra? Yine kendimizle baş başa kalmıyor muyuz? Bu gövdenin içindeki kalbim, gönlüm, zihnim, düşüncelerim, duygularım, onlarda gövdenin rahatlığına eşlik edebiliyor mu?

Onlar içerde savaş hakindeyken, daha iç dünyada barışı imzalayamadan dışarıda sükûnu nasıl bulacağız? Vicdan emirleri içeriden dışarıya doğru baskı yapıyor. Onun sesini duymamak veya bastırmak içinde, masa başında yarışlar, boş muhabbetler, eğlenceler… İçten yargılayan hâkime verilen rüşvetler. Tabi savcı sağlam olduğu için yargı hiç durmadan devam ediyor.

Nerede olursak olalım, nereye gidersek gidelim hep içteki kanunlar uygulanmayı bekleyecektir. Bizimle bizden aralıksız süren istekler, hiç peşimizi bırakmaz. 

Her yaptığımız işte doğru ol, dürüst ol, karşılıksız ver, cömert ol, şefkatten ayrılma, incelik, hassasiyet, anlayış küpü ol, sabırlı ve şükürlü ol gibi pek çok insanlık vasıfları şiddetle ihtiyacını bize duyurmakta, doymayı beklemektedir. Üşenmeden bin bir çeşitle doyurduğumuz midemiz hazımsızlık problemi çekerek bize sıkıntı verir. Hani derler ya bazen “çatlayacaksın artık yeter” diye. 

Oysaki manevi midelerimiz doydukça rahatlar, asude bir yaşayışa götürür bizi. 

Gövdesel ihtiyaçlarımızı eksiksiz yerine getirmek bizi tek taraflı tatmine götürdüğünden, ruhsal ihtiyaçlarımızın doyumu ancak bizi gerçekten mutmain edecektir. İnsanın varlığı sadece madde değil, mana bütünlüğüyle anlam bulmaktadır.