Besmele çekerek eğitimimize  günlük yaşantımızdan bir daha yeniden hızla, bilinçle başladık. Bir iç dünya yolculuğuna çıkalım dedik.

Allah (c.c)’nin özene bezene yarattığım dediği insan neymiş, Peygamberimizin insan kainata bedeldir dediği insan nasılmış? Bir bakalım dedik.

Bizde bilmiyoruz, ama ustam gibi muhteşem bir insan var yanımda. Bende onun gibi olmak, onun yaptığı yolculuğu yapmak istiyorum.

Bakalım neler seyredeceğiz? Ne alışkanlıklarımızı fark edeceğiz?Ne hissedip, ne duyacağız? Haydi Bismillah.

 
Eve gelirken taze ekmek aldım, karnımda acıkmıştı. Taze ekmeği damak tadım da tutmasına, çok sevmeme rağmen,tercihimi evdeki bayat ekmekten  yana kullandım. Amacım buna beni mecbur ediyor.Hiçbir şeyde tercih eden ben olmadım. Hiçbir şeyde aşırıya kaçmadım.

Yemede, içmede, sevgide, irademde, sahipliğimde, sorumluluğumda velhasıl bugün her şeyime sahiptim.

Ustam kendimim, ve ben kesin uygulama istiyorum.

Olumsuz gibi görülen bir olay anında olumluya çevrilebiliyor. Bunu nasıl yaptın diye sordum kendime ve hemen cevap geldi. Sen önyargısız olaya bakarsan yapabiliyorsun.

Mutfağımızda bulaşık var yıkanacak. Kızım şakayla karışık “bulaşıkları yıkar mısın?” dedi. Hemen “tabi ki yıkarım” dedim. “Hayır anne ben şaka yapmıştım” dedi.  “Peki” deyip namaza geçtim.

Namazı kıldım, bizimki hala oyalanıyor.  Yapacakta kendine yük ederek yapacak.  “Sana yardım edeyim hızlıca yaparız deyip bir el attım bitirdik. Kendi samimiyetim ve yardım severliğim hoşuma gitti. Takdir ettim kendimi.

Bugün kendimle mücadeleye başladım. Uygulamayla bitirdim. Bir      özledim seni. İnsan acıyla kıvranır ya bende özlemle kıvrandım. Sadece gel diye yalvardım. 

Ama sana gidecek anlayışı, gücü, cesareti, kendimde bulamadım. Gel dedim bana yol ve yön göster. İster evin kapısına gel ister yolun kapısına gel, dedim ama esas  seni gönlümde, kararımda uygulamalarımda  buldum. 

Hedefim iradem bana ait, sevgim bana ait. Oturduğum yerden kesin uygulama kararıyla kalktım. 

DEVAMI HAFTAYA…