“Kusur gözlüklerini kır, beğenimsizlik yapma, gördüğün kusur ve eksiklikleri şikâyet ettiğin hususları önce kendinde düzelt” ilkesi "Hedef Kümesi"nin bu haftaki ödev konusu idi.

 Öyle okunduğu kadar kolay değil, yaşanılması  zor, ama  imkânsız olmayan bir ilke…

Benim bu hafta boyunca mutlu, huzurlu, içimin böyle dolu dolu olmasına vesile oldu. Gördüm ki yapılabiliyormuş insan istediği zaman, kusurları da örtebiliyormuş.

Değerli arkadaşlarım, sizlere yaşadığım bir olayı  anlatmak istiyorum:

Çalıştığım iş yerinin binasının temizliğinden sorumlu bir bayan var. Bu bayan işini güzel yapan, sorumlu, aldığı paranın hakkını veren biridir. Bu hafta  rahatsızlık geçirmiş, bu rahatsızlığından dolayı birkaç gün işini yapamadı.

Apartman sakinleri “apartmanı pislik götürüyor da, böyle iş yapılır mı, birkaç gün daha gelmese yeni görevli alalımda” gibi homurdanmaya başladılar.

Bende kadıncağızın hastanede rahatsız olduğunu kısaca izah ettim ama anlamak istemediler. Tamam ben hallederim dedim konuyu kapattım. Daha sonra kadının ailesi ile görüştüm. Kadının bir kaç gün daha hastanede yatacağını söylediler.

İçimden “eyvah bu kadını kesin işten çıkarırlar” dedim ve bu durumu idare etmem gerektiği kanaatine vardım. Kadının gelmeyeceğini de apartman sakinlerine söylemedim.

Kadıncağız varmış gibi dört gün boyunca çöpleri attım, ortalığı temizledim vs. kadıncağızın yapması gereken her şeyi yapmaya çalıştım.

 Apartman sakinleri kadının yokluğunu hiç anlamadılar. Ve sonra kadıncağız yanıma gelerek “ağabey bu apartman neden bu kadar temiz? yoksa yeni görevli mi aldınız, beni çıkardınız mı?” dedi.

Bende “yok ablacım sen işine devam et, biz o işleri hallettik. Sen apartman sakinlerine durumu çaktırma” dedim. İşte o zaman abartmıyorum kadının yüzündeki o memnuniyeti sizlere anlatamam. İçimden kendime kocaman bir aferin çektim. Başkası çekmiş çekmemiş, hiç önemli değil.

Görüyoruz ki kusurları, ayıpları, şikâyet edilebilecek hususları örtebiliyormuşuz, kusurları örtmeyi aslında istiyoruz ama kim yapacak, kusurları örtmek bir bedel istiyor, bu bedeli kim verecek, her mutlu olayın bir bedeli var. İşte ben bu hafta eğitim sayesinde bu bedeli verdim. 

Bu hafta tespit ettiğim bir başka konu ise gördüğüm eksiklikleri kendimde düzeltmek oldu. Bahçede arkadaşlarımızdan bazıları farkında olmadan ışıkları söndürmediğini, boyaları, fırçaları öylece bırakıp gittiklerini fark ettim.

Önce içimden kızacak gibi oldum ve hemen bu haftaki ödevim aklıma geldi. Kızmadan hemen gerekli olanları yaptım.

Hem arkadaşlara olan sevgim bozulmadı hem de eğitim ilkesinin dışına çıkmamış oldum.( Tabi bu eksiklikleri kapattım ama işin birde kamu işi olduğu için daha duyarlı, daha dikkatli olmamız anlamında girişimlerde bulundum. )

Sonuç olarak bu ilkeler bizim hayatımızı anlamlandıran, bizim daha güçlü birer insan olmamız için sebep olan ilkelerdir. Bu ilkeleri daha çok yaşamak gayretiyle…

                                                 Genç Müzisyen