Sevmenin yaşı, zamanı, mekanı yokmuş. Gönül dilini bir anlayınca bütün sevgi kapıları sana açılıyormuş. Gerçek bir dostu sevdikçe her şeyimiz gerçek ölçülerini buluyor.

Artık evimizde; evin reisi eşimiz deyip çocukları babalarına yönlendirdik. Biz artık arka planda kalarak Rabbimin rızasını alma  gayretindeyiz.

Evin iktidarını eşimize teslim etmenin, ona her türlü desteği vermenin sonsuz hazzını yaşıyoruz.
Evimiz “Huzur Yuvası” oldu. Daha önce biraz mutfak dolabımızın yiyecek ihtiyacı geciktiğinde “Peygamber evine döndü” diye şükrederken şimdi Elhamdülillah huzur yönünden, sevgiden, muhabbetten yanada Peygamberin evine döndü diye bir birimize gayret veriyoruz.

Çocuklarıma söz veriyordum. Bir hareketlerine kızdığım zaman, “tamam sen görürsün, bende seni bunlardan mahrum edeceğim” diye cezalar verirdim.

Güven diye bir şey kalmazdı. Şimdi verdiğimiz sözün ehemmiyetini görünce mümkün mü durmamak. Çocuklara artık ceza vermiyorum. Tüm kızgınlıkların beklentiden, nasıl olur benim sözümü tutmaz gibi bencilliklerden kaynaklandığını gördüm.

Hep onları suçlamayı bırakınca şimdi Elhamdülillah huzur insanı olmaya başladım.
Oğlum yemek saatini geçiripte eve geç geldiği zaman “ yemek saatini geçirdin, ben hazırlamam” deyip sürekli söylenerek sevgimi ve oğlumun saygısını kaybediyordum.

Ancak şimdi yüce dostun eğitimiyle gözlerimizin önü açıldı, çok şükür …Kim ne yaparsa yapsın hizmetlerini yapıyor, iyi ve örnek bir anne olmaya çalışıyorum. Tepkilerim artık eskisi gibi değil.

Onların yanlışları karşısında bende onlara yanlışlıkla karşılık vermek değil de kucaklayıcı olunca her şey çok değişiyor. Onlarda daha dikkatli, söz tutan, peki diyen oluyorlar.

Gördüm ki her ne oluyorsa benden oluyor. Kötülüğe savaç açtım. Yaşatana dayalı yaşamaktan başka huzur yolu yokmuş.

                                        Güler Asiloğulları