ÖDEVİMİZ: Kusur gözlüklerini kır, beğenimsizlik yapma , gördüğün kusur ve eksiklikleri , şikayet ettiğin hususları önce kendinde düzelt.

İnsan zattır ve tüm zıtlıkları içinde barındırır. Bir anda neşeliyken üzücü şeyler yaşayabiliyoruz. Dıştan bir şey olmasa da içte ne yaşadığımızı, eğilirsek üzerine, en iyi biz biliyoruz. Kendindeki bu geçici halleri bilen bir insanın da, kendi dışında cereyan eden olaylar karşısında sağlam durması, etkilenmeden gereklileri yapması, her şeyin geçici olduğunu bilip, gücü yettiğince güzellikler dünyasına kendini atmayı becerebilmesi bir tercih ve ehemmiyet meselesi.

Haftalık ödev bize ilaç gibi geldi. İlk hafta, kendimize, tepkilerimize sahiplik yaparak, kendimize yakışan çizgide sebat ederek gittik. Zor olsa da, herkes kendine yakışanı yapar diyerek, biz bize neyi yakıştırıyorsak öyle yaşamaya gayret ettik. Münakaşa etmeden, kimseyle tartışmaya girmeden olayları izlerken, o esnada etrafımızda güzellikleri neşreden arkadaşlarımın davranışlarıyla ilgilenince, gerisinin bir etkisinin kalmadığını gördük. Evet, olumluda var, olumsuzda…ama hangisiyle meşgul olacağımız bizim tercihimiz. Kendimizi seviyorsak, beğenim ve güzellik dünyasında sürekliliği talim etmeliyiz. Bu da ancak olaylar karşısında verdiğimiz tepkilerden kendini belli ediyor. Neden küskün kalp ile yaşayayım? Neden beğenimsizlik yaparak kendimi cehenneme sokayım? Kendime ne düşmanlığım var? Aldığım nefesin tadını sevgiyle tatlandırmak varken, sıkıntılara neden gark olayım?

İkinci hafta ise anneciğimin ani rahatsızlığı nedeniyle hastanede geçti.  “Şu olumsuz” diye tanımlamadan,  olan biten her şeyin sonunda güzel bir mesajın saklı olduğunu gördük. Kızının rahatsızlığı nedeniyle evladına söylenen annenin iki dakika sonra evladını nasıl öpüp kokladığını görünce gözlerimiz doldu.. Hasta eşinin ağır konuşmalarına tahammül gösterip, duruma bizim de şahit olmamız üzerine “kızım  teyzen hastalanınca böyle konuşur, aslında o böyle değildir” diyen amcanın sadakatine, sevgisine, sabrına mest olduk… bir şeyler yaşıyoruz… insan ilişkileri içindeyiz… nice şeyler oluyor ama sonunu görmeden baştan kusur gibi algılayıp, ardındaki güzelliği kendi elimizle itmeden, fark ediyoruz ki; yorumlamaların uzağında bir gerçek var . Olan  her şey yerli yerince… Ne eksik ne fazla.. Kusur, beğenimsizlik bir yana…. Çirkin olan hiç de yok, hükmünü süren güzelin yanında…

                                                                                                        Saygılarımla
                                                                                                       Özden SAYIN