Hiç kalbi olmadan yaşayan bir adam, kanatları olmadan uçan bir kuş, kesik kollarıyla keman çalan bir müzisyen gördünüz mü?

Gözleri ama bir çocuk sizin gibi koşup oynayabilir mi? Telgraf tellerindeki serçeleri sayabilir mi? Ya dili olmayan talihsiz, hoşunuza giden bir şarkıyı söyleyebilir mi? Biri olmadan diğerini yapamayacağımız binlerce, milyonlarca şey sayılabilir. Yürümek için ayak, görmek için göz, konuşmak için dil, düşünmek için beyin…
Kalbiniz mi ağrıyor; aman bir doktora görünün. Dişleriniz bakımsız kalmış; fırçalayın, azı dişlerinizi doldururuz biter. Evet, gözleriniz astigmat; hem de çok ilerlemiş. Sıfır yetmiş beş mercek, mümkünse renkli. Geceleri okumak yasak!

Ve bizi daha rahat, daha sağlıklı yaşatmaya çalışan binlerce emek… Fakat yalnız bununla mı kalıyor yaşamak? Hayatın insan olmanın bizden istediği şeyler sadece sağlam bir kalp, bakımlı dişler, güzel gören bir göz mü?
Değildir, beyler değildir. Yaşamak yalnız bu değildir. İnsanca ayakta durmanın, insanca ömür sürmenin, saygı ile kabul edilmenin, sevilmenin ispatı bu değildir. Sadece organik hayat sürmenin, mekanik işleyişlerin adı yaşamak değildir.

Mahcubiyetler, üzülmeler, küçük düşmeler, hiçe sayılmalar, incinmeler, incitmeler, ahlâksızlıklar, aldanma ve aldatmalar, başarısızlıklar insanca yaşamanın özellikleri değildir.

İnsana yüzyıllık ömrü bir gün gibi gösteren kuru, mekanik bir hayat yerine, bir günü bir yıl kadar huzurlu bir hayat, ancak onun yaradılışında tertiplenmiş gerçek hedefine ulaşmakla hakikat olur. Bu hedef şereftir. İnsanın insanca yaşaması için gereken ruh ve gıda budur.

İnsanı; hayvandan, bir dereotundan, ıspanaktan farklı kılan şerefli oluşudur. Bebekleri kurumuş bir göze kâinat nasıl kapalıysa, şereften yoksun bir insanın da yaşayıştan refahtan, saygıdan yana nasibi o kadardır. Gafletler, ezilmeler, hiçe sayılmalar, mahkûmiyetler, nefret edilmeler, mahcubiyetler bu ulvi vasfın yokluğundan türeyen tabii ürünlerdir.