Bana benden dost, beni bana tanıtan, bana benden yakın, beni benden çok seven iç dünya doktorum.

Bana bunca yıl emek veren güzel ustam, seni bir an olsun anlamaya başladığımı görmek, kendimde hissetmek, senin ahlakını yaşama gayretinde olmak, sana kesin intiba yolunu güven yolunu tutmak, tuttuğumu kendimde görmek kendimi mest ediyor.

Vicdanıma uygulu yaşama yolunu tuttuğum şu kısacık zamanda vicdanımın sen olduğunu görmek, bu ne sırlı ne güzel eğitim? Vicdanın olan ustana uyma eğitimi yapıyorsun, onunla farkediyor, onunla ciddiyet kazanıyorsun, iradenin vicdanının emrine girdiğini kendinde görüyor, bu gücü hissediyorsun.

Senin ahlakını, yaşayış prensiplerini en yakınlarımdan göstermek istiyorum.

Oğlumla oturup nasıl güzel insan oluruz diye fikir müşaveresi yaparken gözlerim doldu.

10 yaşındaki oğlumun paylaştıkları:

"Anne iki yüzlü olmamak için evde küfür etmediğim gibi artık dışardada etmiyorum.
Ben Mert abime söz verdim, o takdiri alacağım. Sınıfımın başarılı öğrencileri arasında yer alacağım.
İki arkadaş küsünce yanıma gelip, bir diğerini çekiştirirken hemen düşünüyorum ne yapabilirim diye. Çekiştirene dönüyorum,” o arkadaşımızın da şu güzel yönü var” diyor sevgisini düzeltiyorum.

Benim elimde ne kadarım varsa, mesela 50 kuruşum varsa birer sakız alıp paylaşıyorum. Arkadaşlarımın yanında asla onların yokken, bir şey alıp yemiyor, neyim varsa yettiği kadar alıp veriyorum.

 
Bunu gören bir arkadaşım  “Sen onlara alınca kuyruk oluyorlar, hiç yanından ayrılmıyorlar” dedi. Bende “olurmu can arkadaş, biri elindeki bir şeyden bana ikram etse ben ona kuyruk olmam. Demek ki benim arkadaşlarımda bana kuyruk olmaz.” Dedim.

 
Oğlumu dinlerken içimin nasıl dolduğunu, yüreğimin nasıl ferahladığını kelimelerle ifade edemem.
Akşam kızım yanaştı yanıma ”anneciğim kendimde abur cubura karşı zafiyet hissettim, karar aldım, Haziran’a kadar yemeyeceğim”

Geçen bakkala gitmiş. ” Ya, anne” diyor “cipsi görünce dayanamadım aldım. Getirdim odaya, cips bana ben cipse bakıyorum. Kendime sen nesin dedim. Tekrar kendime cevap verdim. Sen kararınsın. Bu düşünce fırlattı yerimden, cipsi kaptığım gibi kardeşime verdim. Oh be dedim, insanlığımdan taviz vermedim.”

Evimizin bükmekte zorlandığımız biraz başı dik kızım. Şimdi bir bakıyorum anneciğim, babacığım, canım kardeşim kardeşlerine öpmeler sarılmalar…Peki deme gayreti, yumuşak davranmaya özen göstermesi. “Anne senin de ustan var, benimde. Hadi yarışalım” demesi. Kendine özgüveninin gelmeye başladığını görmek kızımın peygamberi ahlakı yaşama gayreti…Ne diyeyim binlerce teşekkürler.

Diğer kızımın gelerek, okulu anlatırken “ben kimsenin arkasından atmam ve attırmaktan hoşlanmam, yapan olursa da o ortamı terk ediyorum” demesi çok hoşuma gitti ve konuşturmaya devam ettim.

"Hiç kimsenin merhaba demediği insanla diyaloğumu tam kesmem. Bana "günaydın" derse "günaydın" derim.  Ancak samimi arkadaşlık etmem. Oda insandır güngelir onun bana faydası olur, gün olur benim ona faydam olur.” Diyor.

Eşler, ebebeyinler, kardeşler arasındaki barışa eğitimimiz sayesinde imza attık. Ömrümüz boyunca da bu barış bozulmayacak. Verdiğimiz sözleri yerine getirmek ağzımızdan çıkanın arkasında durmak, baş prensibimiz olmuş. Sözleştiğimiz yere 10 dk. öncesinden varmak, beklenen değil bekleyen olalım zihniyeti çok şükür kalplerimize yerleşmiş.

Bütün bunların ötesinde, ilerisinde senin gibi, içi dışı bir  olan gerçek bir insanı, dostu, sultanı tanıdım ya, eğitiminde bulunuyorum ya daha ne isterim Rabbimden.

Rabbim seni anlamayı, günlük yaşantımızda senin ilke ve prensiplerini uygulamayı nasip etsin.    Amin…

                                                                                        Aysel Yiğit