Birkaç yıl önce sorulsa bu sorunun cevabı; "insanlığımı gerçekleştirip, öz insanlığımın adına yaşamak" gibi türlü çeşit edebiyatlar olabilirdi.

Ancak gerçek bundan farklıydı. Kalbimde çok farklı istekler doluydu. Bu istekler doğrultusunda davranışlarım yön buluyordu. İçimle dışım savaş içindeydi.

Gerçekten derdimin ne olduğunu kendimle yüzleşip de itiraf edemiyordum. İçimdeki bu ikilik beni rahatsız ediyor fakat sebebini ve çözümünü dışarıda arıyordum.

Yaşadığım iç sıkıntıları beni cidden bunun sebebini aramaya ve dürüst olmaya itti.

Artık biliyorum ki sebep  riyakarlık. Sözüm başka özüm başka. Neyin adına yaşadığımı ve adına yaşadığımı sandığım gerçek değerleri, samimice  tekrar gözden geçirdim. 

Anladım ki bunların çoğu hayalimde yaşadığımı veya inandığımı sandığım ama yaşayamadığım değerlermiş.

Biz sadece lafçılığını yapmışız. Bizden önceki büyük insanların yaşantısını okuyup onunla tatmin olmuşuz.
Şimdi soruyorum kendime?

Günde kaç defa içime dönüp değer verdiklerimi  sorgulayıp kontrol ediyorum? Sürekli karalarımı tekrar edip, yeni kararlarla kendimi  yenileyip güçleniyorum.

Sürekli öz eleştiri yapıp samimiyetle beni eleştirenlere kulak vermeye çalışıyorum. Çünkü kendimle yüzleşip, içime uyup, kendimle barışmam gerekli.

İçi-dışı, özü-sözü bir olmam lazım. Gerçek saadetinde bu olduğuna inanmaya başladım.

                                                                                                                        Ayşegül Kazıcı

                                                                                                                  Teknoloji Tasarım Öğrt.