Yalan nedir? Nasıl rahatsızlık Duyulur? Nasıl Kurtulunur?

Yalan: Huzursuzluğu getirir.
Yalan: Saygıyı reddeder.
Yalan: Gölgelik Vasfıdır.
Yalan: İnsanı uzaklaştırır.
Yalan: Kişiliğinden haberi olmayanların çay kahve içtiği bir duraktır.

Kişiliğini bilmeyen yalan söyler. Öylelerine yalan normalmiş gibidir. Kendisi hayale karıştığı için mahçup olmaktan da hayalen çekinir.

Bir yandan küçük düşmemek isterken, halen küçük düşecek davranışları normalmış gibi sayar.

Kişiliğe girişimi olan ise, biraz canlanmış olduğu için küçük düşmekten çekinir. Onun çekinmeye biraz daha gerçeğe dönme istediğindedir. Çok yalan söylemez. Biraz azaltır yalanı. Hem de yalan söylerken birazda yüzü kızarır. Yalanı istemediği yüzünden bellidir.

Bazı noktalar da irkilir pek sıkıntıya kapılmaz. Yalanı normalmiş gibi kabul edemediği gibi, yalanında olumlarının onda normalmiş gibi kabullenemediği izlenir. Kendisini izler.

Yapsa bile yaptığının acısını birazda olsa duyabilir.

Kararsızlık etse bile o kararsızlığından hışlanmaz. Kendisini hesaba çeker zaman zaman. Benim esas hedefim gerçek şereftir. Neden o hedefimin çizgisinden ayrılıyorum diye kendi kendini yazar.

Çok şeylerin biraz da gerçekleştirmeye çalışır. Gücü yetmez. Birden bize istediği kişi olamaz ama, bir yandan olamaz ve olamayışının ezikliğini duyar. İşte bu gibi duyuşlar, birazcık da olsa gerçeğe doğru eğilimi, kendisine ümit verdiği gibi ortamını da ümide doğru iter.

Demek oluyor ki, ortamımızda kişiliğini gerçekleştirmeye yönelenler çoğalırsa, ortamda bir ümit başlayacağı gün ışığındadır. Hiç olmazsa bugün ki karamsarsızlıktan biraz olsun kurtulmanın iç ferahını duyarız.

Hiç olmazsa yukarıda belirttiğimiz hususları anlayanlar kendilerini yoklayabilir. Kişiliği yolunda olanla, habersiz olanı fark etmek olanağına kavuşuruz. Şu anladığımız belirtiler, günümüzün karanlık ortamında, şeref yolunda ki fosforlu böceklerin ışığı kadar da olsa yine yönümüzü bizlere belirtir.