Bu haftaki grup toplantımızda, yaptığı tespitlerle bizleri büyüleyen arkadaşımın, eğitim çalışmalarını sizlerle paylaşmak istedim.

“Sabah kalktım. Akşama kadar bütün evi temizledim. Camları sildim, düzen-intizam güzel, nasıl sevinçle yapıyorum.

Gereklileri görüp yaptığım içinde kendime takdirler yağdırıyorum, coşkunluğum artıyor. Neyse iş bitti, yemek yapacağım.

Eşim de yanımda. Soğanları elime aldım, baktım yeşil yeşil çimlenmiş. Eşime dönerek, “biliyor musun bu çimlenen yeşil yerleri yemek çok zararlıymış, atmak lazımmış” dedim.

Eşim; “hanım bunca zaman yedik bir şey olmadı, neden olumsuzlukları içeri sokuyorsun” dedi.
“Doğrusun bey” deyip ona hak verdim.

Yalnız bu olaydan sonra bende bir sıkıntı, bir sönüklük başladı. Kendime soruyorum, sana ne oldu? Akşama kadar takdirlerinle kendini doldurdun, bu halin nedir diye. Araştırmaya başladım.

Bu halimin sebebi neydi? Hemen ustamın sözü geldi aklıma. “Biz kapattık biz açalım” bakalım kendimi nerde kapatmışım diye araştırmaya başladım.

Araştırırken en son eşimle konuşmamıza kadar geldi. Soğan meselesi, eşimin orda beni desteklememesi, birde küçük tenkit yemem.

Her ne kadar dışta haklısın desem de içten bozulmuş, eleştiri hoşuma gitmemişti. Bu kapattığım yerdi. Kafamın kapattığı yeri bulunca kapattığım gibi açayım dedim.

Yargı güdümümü çalıştırarak kaçağı buldum, anlayış güdümümü çalıştırarak kapandığım yerden açtım kendimi.

Elhamdülillah dedim, eşimi bu sefer içten taktir ettim. Doğru, bunca zaman yedik birşey olmadı da, neden kafamı bunlarla bulandıracağım.

Ben eğitimim için memleketimden ayrılıp buraya yerleştim. Eskiden eşim kızmasın diye hareketlerime dikkat ederken, şimdi Allah için, Peygamberimin ahlakını yaşayım diye peygamberi ölçüye uyuyorum.

Eşim emekli. Akşama kadar evde, muhabbetle vakit geçiriyoruz. Kitap okuyor, ustamızın sohbetini dinliyor, kendimizi insanlıkta geliştirmek için uğraşıyoruz.

Komşumun her ihtiyacına koşuyorum. Ama “gel otur muhabbet edelim” deyince, “işlerim var” deyip uzaklaşıyorum. Onunla muhabbet etmek beni dünyaya itiyor, bir hafta kendime gelemiyorum.

Komşum bir iş için gelmişti, “neden salonda aydınlık yerde oturmuyorsunuz da, dip odada karanlıkta oturuyorsunuz? Şöyle salonun perdesini açın,  gelene gidene bakın” deyince, bizde eşimle “biz huzuru kimseyi görmekte bulmuyoruz.

Olur ya görürde beğenimsizliğe düşersek diye tedbir alıyoruz. İnsanlıkta güçlenene kadar bu böyle olacak” dedik.

İşte eğitimim bu benim neyi, niçin yaptığımı biliyorum. Dolayısıyla dünya eleştirse kaç yazar, huzuru mutluluğu yakalamışım”.

                                  Derleyen: Aysel Yiğit