Candemir Ailesi Toplantı Raporu

Amacımıza uygun yaşadığımızda her şey yolunda gidiyor. Amaç dışına çıkınca hava parçalı bulutlu oluyor.

İlk olarak kardeşimin kendime önek aldığım bir davranışını anlatmak istiyorum. Kardeşim Selman ile aramızda bir gerginlik oldu, basit bir sebepten birbirimizi kırdık.

Bir gün iki gün derken baktım ki hiç konuşmuyoruz hala o günkü olayda kalmışız. Peygamber efendimiz (s.a.s) küslüğü haram olarak bildirmiş diye aklıma geliyor ama ben vicdanımı susturmak için kendi kendime ‘kalben küs değilim ki’ diyorum.

Bir yandan da tavırlı davranışlara devam ediyorum. Salı günü aile sohbetinden sonra mutfağa çay bulaşığını yıkamaya geçtim. Az sonra Selman da mutfağa geldi.

Ben ondan tarafa bakmıyorum ama bana gülümseyerek baktığını fark ettim. Yanıma geldi benden özür dileyip elimi öptü. Sarıldı ‘canım ablam’ deyip gitti.

 Yüzüm gülmeye başladı. Bulaşığı yıkarken bu olayı değerlendirdim. Özür dilemek bana, daha doğrusu benliğime ağır geliyormuş. İki kelimeyi demek bu kadar zor olamaz dedim.

Kardeşim  bana bu konuda  büyük bir örneklik yaptı. Ona karşı kırgınlık kalmadı, sevgim kat kat arttı. Bir daha bu fırsatı kaçırmamaya karar aldım.

Önceden yani aile sohbetlerine başladığımız ilk zamanlar, sohbetimizi tartışmayla bitiyor, birbirimizin dilinden anlamıyorduk. Aile sohbetinin amacı değişiyordu.

 Karşılıklı beklentilere düşüyorduk farkında olmadan. Ama şükürler olsun ki hepimizde sorunun onda, bunda değil kendimizde başlayıp bittiğine kanaat getirip çalışmalara başladık.

Bu ailemiz için büyük bir adımdı ve öylede oldu. Kendimize dönmeye başladıkça birbirimizi daha iyi anlamaya başladık. Artık aile sohbetlerimiz daha keyifli ve verimli geçiyor.  Çünkü artık başkalarıyla uğraşmak yerine kendimizle uğraşıyoruz.

Örneğin, annem işlerini takdir ve yardım beklemeden Allah (c.c) rızası için yaptığından Ayşe ve ben anneme zorla değil isteyerek yardım ediyoruz.

Beklentinin yerini anlayış almaya başlıyor. Babam da fırsat buldukça bize dosttan konuşuyor, dost sayesinde neler tespit ettiğini, dostun faydalarını, bulunduğumuz eğitimin faydalarını anlatıyor.

Bizi söz ile değil de davranışlarıyla etkiliyor. Aile reisi olarak üstüne düşen tüm görevlerini yerine getiriyor. Bizleri daima  yüreklendiriyor.

Bizde anne ve babamızın bu çabalarını görüp gayretleniyoruz, onlara yakışır evlat olmak için çabalıyoruz.

Babam ve Aslan amca bir arkadaşımızın evinin tamiratını yapacaklardı. Koca evi iki kişi mi yapacaklar? Babama baktım o kendinden ve arkadaşından emin.

Dost sevgisinin verdiği bir güvendi bu. Bir iki ay boyunca hafta sonları ve fırsat buldukları zamanlar işlerini layıkıyla yerine getirdiler. Kendi evlerini yapıyor gibi özenerek, emek sarf ederek bitirdiler görevlerini.

Ailecek babamı takdir ettik. Babaannem oğlunun yorulmasına üzülse de babam bu yorgunluğu tattırana şükür ediyordu.

Ailemiz beş kişilik değil artık altı kişilik bir aile. Babaannem bizim yanımızdan başka bir yerde kalmak istemediğini söyledi. Ne mutlu ki bize onu memnun edip böyle düşünmesini sağlayabildik.

 Eve her giriş çıkışımızda onun elini öpüp, ona bizim için değerli olduğunu hissettiriyoruz. Bir isteği olup olmadığını sorup gönlünü alıyoruz. Bir gülümseme bile onu sevindiriyor.

Ona kötü davranmak bir tarafa onunla ilgilenmediğimde dahi kendimi kötü hissediyorum.
Hemen kalkıp sarılıyorum ya da bir kahve götürüp halini soruyorum. Biz ona böyle yapınca o da ardımızdan bir saat hayır duası ediyor.

Yüzümüz onu gülümsettiğimiz için gülüyor. Aile içinde kayınvalide-gelin ikilemi yaşamıyoruz. Annem, kendi annesi gibi kabul ediyor. Küçük bir çocukla ilgilenircesine ilgileniyor babaannemle. Bizde annemi içten içe takdir edip örnek alıyoruz.