Aile sohbetimizin olduğu gündü. Akşamüzeri okuldan geldiğimde birde baktım annem harika bir sofra hazırlamış. Sevdiğimiz yaş pastadan yapmış, hem de kocaman. Babamda sevdiğimiz kuru yemişlerden almış, hemde çeşit çeşit…

Anne hayırdır neyi kutluyoruz? Diye sorduğumda “başarılarınızı kutluyoruz yavrum. Biliyorsunuz yabancı adetleri taklit etme gibi bir adetimiz yok. Bunun yerine, gösterdiğimiz başarılar neticesinde kutlamalar yapıyoruz.

Sizde bu sene boyunca gayet azimli, çalışkan, sorumluluklarını yerine getiren, aile içi kurallara uygulu bir tutum sergilediğiniz, öğretmenlerinizden de güzel şeyler duymamızı sağladığınız için kutlamayı hak ettiniz” deyince kardeşimle ikimiz sevinçten göklere uçtuk.

O güzel masada pastamızı doya doya yerken annemle babamda gelenek ve göreneklerine bağlı Türk ailesinin nasıl olması gerektiğini konuşuyorlardı. Tabi bizimde kulağımızın, bir yandan da onlarda olduğunu bildiklerinden çaktırmadan anlatıyorlardı. Çok uyanık bir anne babam var. Direk yüzümüze söyleseler yine nasihat mi diye dinlemeyiz.

Ama tatlı bir sohbetin içinde söyleyeceklerini ince bir mesajla iletiyorlar.Karnımız doyduktan sonra bir de ufak hediye paketlerini çıkarmazlar mı? Buda gecenin en güzel finali oldu. Ama söyledikleri de çok güzeldi.

“ Allah sizin gibi ne güzel evlatlar vermiş bize. Teşekkür ederiz, iyi ki varsınız” demezler mi… Bir yandan onlara sarılırken bir yandan da gözlerimiz dolu dolu Allah’a şükrettik.Dedim ya çok uyanıklar diye. Bir hafta sonra yılbaşıydı. Belli ki hiçbir özentiye girmemizi istememişlerdi.

Onlar bizi her yönüyle doyururken biz neden sahte kutlamalara imrenelim ki.
Teşekkür ederim, annecim ve babacım iyiki varsınız…