Huy ve alışkanlık ikisi de bir birinden ayrı şeylerdir. Ahlak, huy, alışkanlık; başka başka olmasına rağmen, hepsi bir anlamda sanılıyor.

İnsanın temel yapısı ahlaktır. Yani insanın has yapısı. Bu has yapıya ortamdan, ana ve babadan hiç bir katkı girmeden büyüyen insan, eğitilmese bile has insandır. İşte has insan Allah ahlakıyla ahlaklı, peygamber faaliyetiyle hem fiildir. Ne yazık ki insan daha ana karnında iken, anasının bir takım ek huylarından huylanır. Ek huy sahibi olur.

Birde yetiştiği ortamdan alışkanlıklara saplanır. Yama yama üstüne gibi bir yaşantıya sahip olur. Ummak, küsmek gibi bir çok yamalar huy diye alınır. Kumar, içki gibi birçok şeyler de alışkanlık diye alınır.

Ana karnında iken anadan alınan huy, gerçekten dağ kaldırmak kadar zorlukla yok olur. Allah tarafından vazifeli olan ruhsal ve duyumsal eğitimciler, öyle huyları ıslah etmeye güç yetirebilir. Başka kimsenin ona gücü yetemez. Onun için “insanın huyunu ancak Allah değiştirir” demişler. Çünkü Allah tarafından vazifeli olan, Allah’ın işini yapar.