YARDIMIN EN BÜYÜĞÜ

Aile sohbetimizdeki kararlarımızdan biri yardım etmekti. Herkes bir haftada neler yaptığını anlattı.

Babamız, otobüste yer verdiğini, büyük kızım okulda yemekhanede tanımasada ablalarına yardım ettiğini, ev işlerinde annesine yardımcı olduğunu  anlattı. Küçük kızımda, hastayken ablasının onunla nasıl ilgilendiğini anlattı.

Sıra bana geldiğinde bende kendime yardım ettim dedim. Nasıl? Diye sordular tabi ki.

Yardım etmek her hangi birinin ihtiyacını farkedip gidermek mi sadece? Peki bana kim yardım edecek? Kim benim düşüncelerimi duygularımı takip edip "bu sana yakışmıyor yada böyle yapsan daha iyi olurdu" diyecek.

Tabi ki ben...

Onun için, kendime dönük yaşayıp, farkettiğim olumsuzlukları kendime cesurca itiraf etmek, yanılgıya düştüğümde ne yapmak istediğimi, amacımı, hedefimi kendime hatırlatıp elimden tutup kaldırmak en büyük yardım değilmi kendi kendime?

Benimde herkes gibi anlayışa, kabule, takdire, hoşgörüye, sabra, dinlenmeye ihtiyacım yokmu?Var. Birilerinin ihtiyacımı karşılaması mı lazım? İnsana beklemek yakışmaz diyerek kendi ihtiyaçlarımı kendim karşılamalıyım.

Her hangi bir hatamda, kusurumda kendimi dinlemezsem, nereden nasıl geldiğini kendime sorup, kendimi hoş görmezsem bunlar tekrar tekrar önüme çıktığında sabırla onlara kucak açmazsam inanışlarımı, anlayışlarımı, kabullerimi nasıl değiştiririm? Onları değiştirme gayretine azmine düşmem kendime en büyük yardım değil mi?

Bunları yapan kendime hayranlıkla baktığımda, büyük bir tevazuyla yaptıranı kendime göstermek, bana yapılan yardımın en büyüğü değil mi?

Herkez sessiz sessiz düşünmeye başlamışken bende çayları tazelemek üzere mutfağa yöneldim.