Gönül: İnsanların hayat kaynağı olan can noktasıdır. Gönlünden gelen gibi özüne uygun yaşayanlar, şahsiyet sahibi olurlar. Sadece gönül istiyor ki deyip geçiyorsak, gerçekleştirmeye yanaşmıyorsak, gönülden uzaklaşmış, hayal âleminde ölü yaşıyoruz demektir. Özetle gönül; şahsiyeti gerçekleştirmek için özden verilen emirleri duyma halidir. 

Akıl ise bildiğimiz gibi sağda solda gezen, kendimizde durmak istemeyen, dikkate benzeyen alıcı- verici kapsamımızdır. Kalp ise mana itibariyle bütün duygularımızla, duyumlarımızla bir bütünlüktür. İç ve dış tesirlerden kurtulup kendimizi yaşarsak: Akıl, kalp, gönül birlemesiyle gölgelikten kurtulur, öze bağlı bir bütünlük oluruz.
Bu bütünleşme ile tüm yanlış inanışlardan sıyrılmış, refah ve saadetle yaşayan özden insan oluruz. Bu şahaneliğin yaşanması, var olmak demektir.