Umut şudur: insan hasta olunca o hastalığının çaresini bulacak doktoru öğrenir. Hastalığını anlayan ve gerektiği gibi reçete veren doktorun bütün tavsiyelerini de eksiksiz olarak yaparsa şifa bulur. Şayet ümit etmemiş olsaydı, hastalığının doktorunu aramazdı. Doktora ümidi olmasıydı doktorun tavsiyelerini harfiyen yapmazdı. İşte bu tedbir ve davranışların doğrusunu yaptıran umuttur.

Demek oluyor ki umut; tembellikten, tahminden, zandan, tanımsızlıktan, bilimsizlikten uzak bir davranış ve inanışla olmuyor.

UMMAK NASIL YAPTIRIR

Ummak hastalığında hasta olan adam acizlik içinde yatar. “şimdi beni iyi edecek bir sebeb çıkar” diye bekler. Pejmürde bir dilenci uğrasa “hah” Hızır geldi der. Şimdi bana bir oyun eder, iyi olurum der. Öyle bir şey tabi ki olmaz olamaz.

Bu sefer de etrafın minneti ricasıyla bir doktor çağırır gelen doktor kendi anladığı kadar bir reçete yazar. “tamam” der fakat ilacı kullanmaz. Doktorun tavsiyelerini boş verir. Çünkü umuyor. Nasıl olsa iyi olacak zannında. Bu yüzden doktorun tavsiyelerini ya hiç yapmaz ya da bazılarını yapar bazılarını hiç yapmaz. Neticede Hızır da da doktorda da hayır yokmuş. Demek Allah bana böyle yazmış der. Birazda hastalık uzun sürdü mü, umduklarının hepsi birden boşa çıkar. Oda isyanlar içinde çile çeker.

UMMAK ÜZERİNDE DAHA ÇOK DURMAYA DEĞER AMA!

Ümit içtenlilikle tedbirli olarak kendi gayretleriyle ulaşmak oluyor. Ummak da kendisini tesadüflere terk etmek, yüzdenliğinin cezasını çekmek oluyor. Dahası budur işte zannını beklentisiyle gerçekleştirmek inadı da diyebiliriz ummaya. Ummaktan kurtulmayan insanlığını ispat edemez. Her zaman iddiamız budur.