Hedef tutmak insanı hiçlikten, ölülükten, gölgelikten, eşyalıktan, bilumum basitlikten ve itilen kişi olmaktan kurtarır. Hedef tutmuş olanlar, boş vakit geçiremezler. En az vaktini en iyi değerlendirme gayreti içinde olurlar. Boş laf edemez, gereksiz davranışlarda bulunamaz, lüzumsuz olarak ta hiçbir şey harcayamazlar. Her şart karşısında, her zaman en makul olanı yapmak zorunu duyar ve öyle yaparlar.

Hedef tutmuş insanlar güven duyulan kişilerdir. Hedefine varmanın amacında oldukları için yetersizlikten ve gereksizlikten eser bulunmaz. Her an yeterli ve gerekli olmak zorunluğunu özünden duyar. Boş vermezler. Her zaman ciddiyet içinde bulunur, kendini salamazlar.

Özlerinin etkisi altında bulundukları için başka bir etki altına girmezler. Her zaman özgürlüğün davranışları görülür. Bu haller karşısında da hedef tutmuş insanlara güven duyulur. Gerçektende güven duyulacak insanlardır hedef tutanlar.

Hedef asırların ilerisinde, yani asırlarca sonra varılacak, erilecek murattır. Hedef kişilerin var olmasını, kişiliğinin şahsiyet olmasını sağlayan bir hayattır.

Hedefli insan da   ahlak bozuklukları olamaz ve olmaz. Boşluğu olmaz ki boş verilecek bir tarafı bulunsun!..
Hedef tutmuş insanların daha çok iyi meziyetleri olduğu içindir ki saygı ile kabul edilen insan olurlar. Tek söz ile özetlersek: hedef tutmamış insan itilen, hedef tutmuş insan da saygı ile kabul edilenlerdir.

İşte bunun için hedef tutmak insan için en önemli şarttır. Sıfat sahibi insan, hedef tutmuş insandır.

Eğer insan ise hedef tutmuştur. Hedef tutmamış ise o insan olan dünyanın efendisi olduğu halde hedef tutmadığından bir hiç olur ve hiç olarak ömür doldurur.