Bir Kurban bayramını daha neşe, muhabbet ve afiyet içerisinde uğurlarken son derece büyük zevkler yaşadık.

Ziyaret edilmeyen büyüklerimiz, hatırı sorulmayan arkadaşlarımız kalmadı. Bayramı sadece 9-10 günlük bir tatil olarak görmememizin sebebi, amacına uygun yaşamak içindir. Bol bol ikramlar yapılıp misafirler ağırlanır, akraba ve büyüklerin gönülleri alınır.

Gelelim kurbanın diğer bir gerçek anlamına… Kurban etmek uğruna feda etmekse eğer, bizde Allah için kötü alışkanlıklarımızı kurban edelim.

Her sene sevmediğim, rahatsızlık verici bir huyumdan vazgeçsem, Allah için kurbanların en güzeli olmaz mı?

Kinimi, nefretimi kesip atsam, sevgiyle muhabbete kavuşsam. Bütün küskünlüklerimi atıp, şefkatle herkesi kucaklasam. Ben haklıyım diyen zihniyetimin üzerine giderek bencilliğimi kurban etsem. Olmaz mı?

Neden olmasın? En çok rahatsızlığını duyduğum alışkanlığımdan kurtulmak, önce tabi ki beni rahat ettirecek sonra da her sene gelenek olsun diye veya çok et gelecek diye yaptığım ibadet anlamını bulacak. Örneğin;

Bir yıl boyunca Allah’tan başka hiç kimseden hiçbir sahada, hiçbir şey beklemeyecek bir güce ulaşmak için mücadele ettiysem bütün beklentilerimi kurban edip gerçek bayramımı yapabilirim.

Ve ya çok konuşup akıl vermekten kurtulup, dinlemeyi kendime hedef alırsam muvaffak olmamam mümkün mü?

Sanırım yalnızca kendi kendini sorgulayıp ta her şeyin gerçeğini yaşamak isteyenler, yollarını bulur ve gerçek bayramlarını da yaparlar.

Nice gönül yolcularıyla nice bayramlara…

                                                                                                       
                                            Öznur Demirbaş