İnanç; bilinç, sevgi, güven karışımı kabulleniş yaşantı haline gelince o yaşantıya inanç denir. Daha koyulaşmasına da İman denir.

İnsan iç dünyasında kararları ve inançlarıyla yaşar. İnsanlığın en kritik ve en önemli meselesi inanç meselesidir. İnsan âlemi için esaslı inanç, geçek inanç, hür düşünce ile tefekkür edip, tecrübe sonundaki kararın kesinleştirdiği inançtır.

İşte takdir sonunda değer yargısını işleterek elde edilen kesin sonuç gerçek inançtır.

Aksi halde insanın inançları ya karışık olur yada şartlamayla oluşur. Her ikisi de insanlık için büyük zararlar doğurur.

Şartlamada ki tehlike şudur: yanlış bir şey zararlı bir şey bile çok tekrarlanmakla kesin karar haline gelir. O inançta içten itiş yapar. İnsanlığa en büyük tehlike bu tür inançtan gelir. İkinci felaket ve tehlike ise kesin karar haline gelmemiş karışık inançtır ki; o tür inançta pasiflik, atıllık, miskinlik yapar. İnsanları hareketsiz bırakır, hayattan koparır, hayalin kucağına atar.

İnsan kendi tespiti, kendi takdiri ve hür düşüncesiyle kendisi karar vermeli ve o kararı şeytanlar ordusuyla gelse dahi bozmamalıdır.

İşte müspet inanç, gerçek inanç, insana yakışan inanç budur. Bizim uğraşımız; insanlığın karışık inançla pasif kalmaması, şartlama ile de alet olup kullanılmaması içindir.

İnancın kaynağı takdirdir.