Davası olmayanın kendisi yoktur.

Ne yapmak için yaşıyoruz?
Gölge olmak için mi? Eşya olmak için mi? Bunu izlemek için biraz araştıralım! Bu tiplerin ortak özellikleri veya ne için yaşadıklarına bakalım. Çalış, kazan, ye, iç, yat, kalk; ertesi gün aynı arzu ve aynı çabalar için kalk, çalış, kazan, ye, iç, yat insan yaşantısı bu mudur? Ortamından şikayet eder durur. Yapsınlar, etsiler gibi kendisini her konunun dışında tutmakta çabası! Bunlar da kimlerdir? Ne olarak yaşarsınız diye soran olursa, ne cevap verilir acaba?

Yine soralım soralım da amacımız nedir? Ne için yaşıyoruz, onu öğrenelim. Bir vücut olarak, hepiz aynı vatan da yaşayan insanlarız. Ömrümüzü ne ve nasıl geçiriyoruz. Ne bizim için değerlidir. Ömrümüz de neye değer verip nasıl doldurmalıyız. Kendimize gelmek zorundayız.

Hele insanız. İçimiz, hissimiz var. Yazgımız, vicdanımız var. Gerçek olan şu öz yapımızı hiçe sayamayız. Öz yapımızın güdümleri durmadan istiyor, içimizden. Bunları, duyuyoruz, derinliklerimizden.

Davamız nedir? Neyi gerçekleştirmek zorundayız, neyin yolundayız.

Kendimize gelmek zorundayız. Bir dakikamızın bile boş geçmesine müsaade etmemeliyiz.Farkında olamasak bile kendi yakamızı, kendimiz tutmuş bulunmaktayız. Biz bu kainata bilinen ve bilinmeyen bütün varlıkları insanlık yararına düzenleyip gerçekleştirmek için insanız, bunun için yaşıyoruz.

Yine soralım; sormuştuk ama faydadan ari değil yineleyelim. Günlük yaşantımızın mesai dışında kalan dakikalarını neye harcıyoruz? Dünümüzle, bugünümüz arasında neye doğru ilerlemek var. Bir günümüz diğer güne eş mi?

Hareketlerimiz ve yaşantımızla doyurduğumuz güdümlerimizin güdümü ile yakınlarımıza ne derece yardımcı olabiliyoruz?

Evet, dava adamı olamadıkça, yaşamamızın hiçbir anlamı olmadığını, pekala hissediyoruz. Kendi şerefimiz için davamız var mı?

Önce tuttuğumuz davanın ne olduğunu bileceğiz. Dava geçim midir? Eğer bir geçim ise; geçim; hayvanlara bile dava değildir.

İnsan için geçim, nasıl dava kabul edilir? Durum; iddialı olmadığımızı, davamızı tutmadığımızı gösteriyor. Davasızlığın neden ise, bizim yüreğimize böyle bir iddianın çocukluktan koyulmadığı içindir.

İddiasız ve davasızlığımızdan dolayı, kimimiz doğu, kimimiz batı hayranı olduk. Tamamen iddiasız, tamamen davasız, boş birer kap olduk. Çocuklarımız, bizden daha boş ve daha iddiasız kaldı.

Şimdi halimize bakalım. Neye benzediğimizi, neye benzeyeceğimizi şaşırdık.Çoğumuz birer gölge haline geldik. Yurt, yuva, şöyle dursun ayrı birer yönde, ayrı birer biçim tutmaktan şaşırıyor. Davsız gelişimin yaşantısı bize daha karanlık gösteriyor.

Davasızlar, bir dava tutamamanın gölgesi olduğunu gösteriyor. Birer kimliğimiz kar kimliğimiz cüzdan da değil. İddiamız, davamızla okun malıdır. Bizim hüviyetimiz dava adamı olmamamızın kimliğidir. Kimliğimizin davasını, insanlığımızın iddiasını yürütürsek, ciddi tutumumuzla varlığımızı dünyaya kabul ettiririz. Davamıza sahip oluruz.