“Maneviyat; içten hükümlü olmayı, hiçbir etki ve dış tesir altında kalmadan, vicdan emirlerine göre, özgürce yaşamayı temin eden iç dünya kuvvetidir.

Maneviyat, kesin karar, müsbet inanç ve gerçek sevgi gibi iç dünya besinlerinden alınır.

Gerçek manevi güç inançtan, inançta takdirden doğar.

Bugün ise, maneviyat tamamen yanlış anlaşılıyor. Maneviyat denince akla; önce ölmüşlük, kaygusuzluk, tembellik, iddiasızlık, gayesizlik, atıllık, sersemlik, uyuşukluk, aldanmışlık, acizlik ve miskinlik geliyor.

Maneviyatı hiç bilmeyenler ve ezberinde olanlar maneviyat dahisiyim diye ortaya çıkarak; İnsanları hayale, zanna ve meçhule yöneltmişler,zihinleri açacak yerde daha çok köreltip kapatmışlar, hür düşünceyi öldürerek, zihin hassasiyetini yok etmiş, tefekkür kapısını kapatarak gerçeklerin üstünü örtmüşlerdir.

Bugün maalesef maneviyatı afyonkeşliğe benzetiyorlar. Halbuki; Gerçek maneviyat; İnsanları uyanık, atik, buluşçu, gece gündüz çalışan, enerji küpü, dirençli bir zeka sahibi yapar. Tüm aldanmalardan kurtarır.

Gerçek maneviyat; İnsanları aktif, enerjik, güçlü, hükümlü, azimli, kararlı, iddialı, mücadeleci, yılmayan, karşısına çıkan her engeli aşmak için hayatın her türlü şartlarıyla mücadele eden, geniş görüşlü, ferah yürekli, esirgeyici, bağışlayıcı ve kalbi sevgi ile dolu hale getirir.

Gerçek manevi çalışma; Düşüncelerin vicdana göre biçimlenmesi, fikirlerin insan yaradılışının gerçek kanunlarına göre düzeltilmesi, inançların bu yönde müsbetleşmesi ve kesinleşmesi çalışmasıdır.

   
Gerçek maneviyatçı, İnanırlığını, güvenirliğini, şahsiyetini, haysiyetini, insanlık onuru ve saygınlığını büyük bir önem ve ciddiyetle her an koruyan ve vicdan özgürlüğünü her şeyin üstünde tutarak yaşayan insandır.

Uyanık olalım. Elimize gerçek ölçüleri alalım.”