Bu fikir üzerindeki ilk meraklı uyanışım 2002 Nisan ayında olmuştu. Eşimin  ısrarla “ille sende bahçeye gel” davetiyle bir hafta sonu o meşhur “Huzur Bahçeye” uğradım.

Tabii beni buraya teşvik eden esas neden de Tuğşat Şahingöz kardeşimdir.
Şahsını yıllardır takip etmekteyim, güzel insanlık sıfatlarından dolayı beni hep cezp etmiştir. O cezbin peşine düşerek, Tuğşat kardeşimi takip ederek girdim “Huzur Bahçeye”.

Dışarıda millet bir birini yerken, orda ise herkes bir birine sanki gül atıyordu. Yok kardeşim dedim insanlar bu kadar iyi olamaz, bir birini bu kadar sevip sayamaz.

Bunlar bizim gibi yeni gelenleri tezgâhlarına düşürmek için rol yapıyorlar. Baksana canım duvarlarda asılı bir Allah lafzı bile yok. Bu nasıl eğitim diye kendimi epey bir sorguya çektim.

Bu arada gelip gitmeye de devam ediyorum. Akşama kadar çalışmalar yapılıyor. Ayıp aranmayacak, kusur görülmeyecek falan, bu yolda yeniyim ya her hareket dikkatimi çekiyor.

Bana göre şahıslar o değerli insanı gördü mü işe dört elle sarılıyor, o gittikten sonra ise işten uzaklaşıveriyorlar. Gel de kusur görme.

Sonra, bunlar bahçede bir birlerine bu kadar iyiler, bakalım dışarıda da aynı sevgi ve saygı ortamını yakalayabiliyorlar mı? Diye 6–7 aylık bir takip neticesinde şu karara vardım:

•    Kendimce, bu eğitim nedir sorusuna; bu yolun zikir eğitimi değil fikir eğitimi olduğunu, , bu yolda ilerlemenin kişilikli ve şahsiyetli insan olmaktan geçtiğini söylerim.

•    Dürüst, güvenilir, ahde vefalı, samimi, söz verdiği zaman canından çok verdiği sözde duran, emaneti canı gibi koruyan, başı daima dimdik, iyilik yapıp karşılık beklemeyen, devletine ve milletine yaptığı işi tam manasıyla yapan, kim olursa olsun ister ağa, ister bey, hepsine aynı değerleri veren kişilerin oluşturduğu toplulukların Özdencilik(Örgünöz) olduğunu gördüm.

•    Tabi ben bunları yazarken pek çok grubun içerisinde kısada olsa bulunduğum için tespitlerim sağlam oldu. Oralarda belli bir dini eğitimin sınırında kalınıyor ve daha ileriye gidilmiyor. Ayrıca ibadetlerde de bir zorakilik var.

Burada ise gördüğüm kadarıyla ibadetler kişinin şahsi arzusuna bırakılıyor. Ne ders var, ne tesbih.(Ama buraya gelipte namaz kılmayanı hiç görmedim oda ayrı bir konu.) Tamam diyorsun bu iş kolay.

•    Diyorsun da ey sevgili kardeşim, asıl zor olanın bu olduğunu bu eğitim içine girdikten sonra anlıyorsun. Ne var tesbih çekmek ve namaz kılmaya. Keşke iş sadece onlarla bitse.

Kolaymı kardeşim baldan tatlı olan dedikoduyu yapmamak, kolaymı kusur görmemek, kolaymı sır saklamak, kolaymı emanete sahip çıkmak, sözünde durmak, kolaymı ayıpları hep örten olmak, beklentisiz bir yaşayışın içerisine girmek.

Kolay mı?

Özetle gayret edeceksin. Kararlı, azimli olarak kendini bu ulvi vasıflarla doldurmaya koşacaksın.

                                                        O.T