Benim annem dünyanın en güzel annesi. Bizlerle elinden geldiği kadar ilgilenmeye çalışır. Bizlerinde bu yaptığımız sohbetleri ciddiye alıp uyguya geçirmemizi ister.

Bizde annemin bu çabasını boşa çıkarmamaya gayret gösteriyoruz. Annem; fedakâr, yeri geldiğinde ciddi, yeri geldiğinde ise şakacı biri.

Annem bizleri sevip ilgi gösterdiği gibi kendi annesine ve babasına da elinden geldiği kadar hizmeti ve saygıyı hiç eksik etmiyor.

Hemen hemen onları her gün arar, hal ve hatırlarını sorar. Bu sayede annemin kendi anne ve babasına olan sevgi bağı hiç kopmaz.

Geçenlerde benim bir ödevim vardı. Tek başıma yapamayacağım zor bir ödevdi. Ben bu ödevi son güne bırakmıştım. Annemden yardım istediğimde tıpkı kendi ödeviymiş gibi azami derecede dikkat gösterterek büyük bir titizlikle yardım etti.

Ödev güzel olmuştu. Ben bu ödevde yüksek not aldım. Tabi ödevde ne kadar annemin el emeği olsa da yüksek not almamı sağlayan “yüksek sevgi” de vardı.

Annem bu ödevi yaparken hem sevgisini, hem de el emeğini katarak yapmıştı. Yine tek başıma yapamayacağım bir ödevi yine son güne bırakmıştım.

Annemden yardım istediğimde beni biraz sorgulasa da o ödevi yine aynı titizlikle yaptı. Annem bu ödevleri kimseye kızmadan küsmeden sevgiyle yaptığı için güzel oluyordu.

Her ne kadar ben bu ödevleri son güne bırakmış olsam da… Bir daha hiçbir ödevi son güne bırakıp kimsenin zihnini meşgul etmeyeceğim dedim.

Böyle sevgi dolu, fedakâr, eğitimini ciddiye aldığı gibi bizi de ciddiyete iten, şükürdar bir annem olduğu için çok şanslıyım.
    
                                

                                                                                                                 Habibe Yiğit

                                                                                                                 OSMAN HAMDİ BEY İ.Ö.O