Dünya gözümüzün önünde derken TV, parmağımızın ucunda derken internet, iki kişi ir aradayken avucumuzun içinde cep telefonu… Artık ihtiyaç karşılamak mı? Oyun oynamak mı? Kahkaha içinde vakit geçirmek mi?İkide bir mesaj dıt dıt sesi ne oluyor anlamıyorum.
Genç kızlar köşe bucak çekilerek hele birde kafa dendi varsa yanında kı kı, acaba cennetten müjdemi aldılar diyorum.
Cep telefonu olmayan sanki acınacak halde gibi geliyor. Hatta kendini bu insanlarla birlikte olmadıklarından dışlanmış sananlara cep telefonu alıp hediye etmeyi düşündüm. Hanım arkadaşlarımdan bazıları bahçede kendi kızları için durumun böyle olduğunu söylemişti. (Anneler bunların farkında bile değiller.)
Kıyamadıkları çocukları biraz iş yapında yoruldular dinlensinler diye göz yumdukları şeyler acaba bizim çocukları nereye itiyor? Nereye gidiyorlar?
Yapılacak, dikkat edilecek çok işlerimiz var.
İnsan iş yapmakla yorulmaz. Kafa meşguliyeti insanı yorar. Yıllardır iş içinde eğitimde bunları öğrendik. Uygulama olmazsa sözle yazı geçmez paraya benzer demişler ya.
İnsan ömründe zaman çok değerli, kazası yok, geri gelmiyor.
Geçen zamanı geri getirebiliyorsan yiğitsin ama zor… Bizim çocuklarımız ve ya bizler şimdiye kadar ne oldu oldu, şimdi esas neyse yapmamız gereken ona bakalım. Şu nazenin ömrümüzü nasıl geçirdik diye pişman olmayalım.
Dolu dolu yaşamak varken elalemin(hayvan tiplerin) oyununa gelipte pişmanlık yaşamayalım.
Yüce dostun bize sevgi tezahürü bizim tam olduğumuzdan mı? Acaba bir soralım kendimize, yavrularımıza anlatalım. Bizde onun gibi olalım gayretine girelim.
Gerçek dostun sevgisi bozulmayan ölüm ötesi devam edecek sevgi olsun. Muhabbetli yaşayalım, gerçek birliği, dirliği, beraberliği yaşayalım. Koşalım kişilik eğitiminin ne olduğunu yaşamaya, toplumda insanlığın öncülüğünü örnekliğini yapmaya.
Örneğimize kesin uyguya söz ve tavsiyelerini tutmaya, neticeyi ona bildirmeye…
Dosta koşalım.
2007 Yazı Huzur Bahçe
Ama şu üç yıl içinde ne büyük gelişmeler kaydettik çok şükür.
Aynı ciddiyetle yola devam gençler, arkadaşlar…
Lütfiye Birden
