Ramazanın 3. sahur gecesiydi. 5 arkadaş sahur hazırlıkları için kolları sıvadık.  Biz genç kızlar şimdiye kadar hiç 40 kişilik patlıcanlı çörek hamuru yoğurmamıştık.

 

 İlla büyük teyzelerin mi hamur yoğurmasını bekleyeceğiz diyerek başladık işimize.
Tüpte pişirecekken sacı yakabiliriz deyip iş başına geçtik. Normalde epey bir uğraşırken bu sefer çabucak tutuşuverdi ateş muhabbetten.

 

 Hiç birimizde ne bir zorlanma ne bir uyku hali vardı.
Aklıma Alaaddin Attar geldi. Diyordu ya; Şu bahçenin bütün işlerini yapabilecek güçte hissediyorum kendimi. Karar verdik ve yaptık.

 

Ablalarımızdan biri zorlanırsınız başka bir şey yapın dedi. Ama biz neşe ile muhabbetle işimizi hafiflettik. Burada olduğumuzun ve böyle muhabbetle hizmet edebilmenin şükrünü eda ettik.

 

İşte bunların bütün sebebi bize böyle fırsatların verilmesiydi.

 

Ben buradan başka bir yerde güçlerimi, meziyetlerimi açığa çıkaramazdım. İki üç sene önce kendime güvenim yokken “olur mu, olmaz mı, yapabilir miyim” diye düşünürken şimdi “ben neden yapamayım” diyorum. Zaten görüyorum ki o başarı kendiliğinden geliyor.

 

Diyaloglarım değişiyor, düşünme kapasitem artıyor. Tabi ki bunların en büyük sebebi Yüce Dostun sevgisi. Onu çok sevmeye başladım. Gerçek sevginin ne demek olduğunu anladım. Karşılıksız, kayıtsız şartsız sevmek miş sevgi…

 


Evdeyken namazlarımı aksatıyor, hele ki sabah namazlarına zorlanıyordum. Buraya gelirken aldığım kararlardan biriydi namazlarımı aksatmamak.

 

Kızların namaz takibi sorumluluğu bende olduğu için binlerce kez şükretsem azdır. O sorumluluk, o emanet bilinci öyle bir yerleşti ki buradan bir gün bile ayrılmak istemedim sabah namazlarına kalkamayabilirler diye.

 

Onları namaza çağırırken bazen çok uğraşıyor, bekliyorum ama bunlar bile çok büyük zevk veriyor. Çünkü kendime namaz sorumluluğunu kazandırdım. Anladımki, Allah insanın gönülden istediklerini ve insanca yaşama isteğini hiç karşılıksız bırakmıyor.

 

Dışarıdaki işlerde başarıyı yakalarken iç dünyamda da birçok duygu yaşıyorum. Fark ettim ki bir iş yaparken o an yalnızca o işe odaklanır yaptığım işle meşgul olursam benden huzurlu kimse yok.

 

Ama işimle değil de zihnim başka şeylerle meşgul olursa “şu niye şöyle dedi, bu niye böyle yaptı”gibi olumsuz düşünceler verimsiz iş ortaya çıkardığı gibi beni de huzursuz ediyor.

 

Ne demiş Asaran’da;

 

“An be an böyle yaşa
Şaka değil zevk yaşa
Elini atsan taşa
Altın olur dene bak”